Kolonie tworzą parasolowate skupiska długich, zwężających się gałęzi. Korality osiowe mają kopulasty kształt, natomiast korality radialne ściśle przylegają do gałęzi i mają nerkowate otwory. Duże i małe korality występują razem; większe są jednakowej wielkości, nerkowate i ściśle przylegające. Acropora variabilis nie ma nerkowatych koralitów radialnych. Acropora divaricata również ma przylegające korality radialne, ale są one wydłużone, a nie nerkowate. Nazwa gatunkowa upamiętnia dr. Kosurin Sitthichok.
Występowanie: Australia, Bali, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Mjanma (dawniej Birma), Filipiny, Sumatra, Tajlandia
Ten koralowiec zamieszkuje płytkie obszary raf.
Koralowce te odegrały znaczącą rolę w budowaniu znanych dziś raf koralowych.
Gatunki Acropora są często jaskrawo ubarwione, a ich pomyślne utrzymywanie przez długi czas przez wiele lat uważano za wymagające osiągnięcie. Są utrzymywane w akwariach od końca lat 1980., a w latach 1990. były szeroko rozmnażane. Ich utrzymywanie i rozmnażanie bezpłciowe przez fragmentację szybko stało się popularne. Obecnie zarówno hodowcy komercyjni, jak i prywatni akwaryści dostarczają szczepki.
Koralowce twarde bardzo łatwo rozmnażać przez fragmentację. Fragment odłamany od kolonii macierzystej, zwykle przyklejony do żywej skały, może w dobrych warunkach rozwinąć się w osobną kolonię.
Akwaryści ogólnie dzielą koralowce twarde według wielkości polipów na koralowce twarde drobnopolipowe (SPS) i koralowce twarde wielkopolipowe (LPS).
Wymagania pielęgnacyjne koralowców SPS są zróżnicowane, a niektóre gatunki są mniej wrażliwe niż inne.
Obecnie uznaje się, że korale twarde obejmują 18 rodzin zawierających ponad 100 rodzajów.
Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów o największym bogactwie gatunkowym i największej liczebności.
Wymagania koralowców twardych o małych polipach dotyczące jakości wody i oświetlenia sprawiają, że ich utrzymanie jest na ogół znacznie bardziej wymagające niż utrzymanie większości koralowców twardych o dużych polipach i koralowców miękkich z zooksantellami.
Wydajniejsze odpieniacze i stosowanie żywej skały umożliwiły utrzymywanie znacznie lepszej jakości wody w akwarium. Ulepszone oświetlenie oraz zautomatyzowane, ciągłe dostarczanie wapnia umożliwiły również długoterminowe utrzymywanie i rozmnażanie koralowców.
W miarę jak utrzymywanie koralowców SPS stawało się osiągalne dla wielu akwarystów, większość akwarystów w znacznym stopniu straciła zainteresowanie koralowcami miękkimi żyjącymi w symbiozie z zooksantellami.
Identyfikacja koralowców twardych o małych i dużych polipach może być trudna. Jednoznaczna identyfikacja wymaga szczegółowego zbadania wapiennego szkieletu oraz szeroko zakrojonej analizy DNA.
Wiele zwierząt akwariowych nabiera wyglądu odmiennego od swoich dzikich odpowiedników, ponieważ przepływ wody, oświetlenie i inne czynniki zmieniają ich formę lub wygląd.
Wszystkie koralowce twarde o małych polipach z rodzaju Acropora wymagają bardzo intensywnego oświetlenia.
Przy umiarkowanym oświetleniu koralowiec ten powinien być umieszczony najlepiej w górnej części akwarium.
Acropora nie toleruje długotrwałego przebywania w wodzie o temperaturze poniżej 20 lub powyżej 30 stopni.
W obu przypadkach dochodzi do bielenia.
Te koralowce tolerują silny ruch wody, ale wylot pompy nie powinien być skierowany bezpośrednio na koralowiec.
Tym koralowcom najlepiej odpowiada zmienny, nieco turbulentny przepływ wody.
Zalecane parametry wody to stężenie wapnia 420–440 mg/L, magnezu 1100–1300 mg/L, KH poniżej 8 oraz strontu 8 mg/L. Podmiany wody powinny wynosić co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Woda powinna pozostawać jak najbardziej stabilna i klarowna. Filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie mogą pomóc w usuwaniu substancji powodujących żółknięcie.
Klarowność wody można sprawdzić, porównując wodę akwariową ze świeżo przygotowaną wodą w dwóch białych pojemnikach o jednakowej wielkości.
Koralowce Acropora źle się rozwijają w zażółconej wodzie akwariowej.
Poziom powinien wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.
Koralowce kamienne o dużych polipach zwykle tolerują wyższe poziomy substancji odżywczych, natomiast koralowce kamienne o małych polipach w takich warunkach często szybko tracą barwę lub wykazują spowolniony wzrost.
Zwiększona podaż substancji odżywczych może szybko sprawić, że wcześniej barwne koralowce zbrązowieją. Większa ilość substancji odżywczych sprzyja większej liczebności zooksantelli, nadając koralowcowi ciemnobrązowy wygląd.
Długotrwały nadmiar lub brak równowagi składników odżywczych może powodować rozpad tkanek i ostatecznie doprowadzić do śmierci kolonii.
Wszyscy hodowcy koralowców przyczyniają się obecnie do dobrostanu zwierząt i ochrony środowiska.
Wytwarzanie większej liczby szczepek koralowców ogranicza ich pozyskiwanie ze środowiska naturalnego. Rozmnażanie koralowców znacznie rozwinęło się na przestrzeni lat, a koralowce z akwakultury są obecnie preferowane w ofercie sprzedaży jako osobniki rozmnożone w niewoli.