Gatunek ten jest uważany za bardzo rzadki, a w źródle nie wskazano żadnego podobnego gatunku. Korale z rodzajów Alveopora i Goniopora ogólnie od dawna cieszą się popularnością w akwariach ze względu na swoje ubarwienie i ruch. Polipy Alveopora mają 12 czułków, natomiast polipy Goniopora mają 24.
Występowanie: Australia, Chiny, Fidżi, Wielka Rafa Koralowa, Ocean Indyjski, Indonezja, Kambodża, Kiribati, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Malezja, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Naoero (Nauru), Nowa Kaledonia, Pacyfik Północny, Pacyfik Wschodni, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Queensland (Australia Wschodnia), Wyspy Salomona, Singapur, Pacyfik Południowy, Tajwan, Tajlandia, Tuvalu, Vanuatu, Wietnam, Pacyfik Zachodni
Niektóre z tych koralowców można z powodzeniem utrzymywać, a następnie często łatwo rozmnażać.
Wymagania dotyczące utrzymania różnią się między gatunkami, a niektóre nadal uważa się za trudne w utrzymaniu.
Liczne dostępne obecnie suplementy, wraz z odpowiednim karmieniem, ułatwiają pielęgnację.
Wiele koralowców pozyskuje część pożywienia dzięki światłu, natomiast gatunki zdolne do odfiltrowywania z wody materiału, który mogą wykorzystać, wykazują szczególną witalność i wzrost.
Jedna relacja z utrzymania w akwarium wskazuje na lepszy wzrost i kondycję po dodaniu sproszkowanego pokarmu planktonowego.
Goniopora i Alveopora potrzebują ruchu wody, ale nie powinny być wystawione na bezpośredni strumień.
W przeciwnym razie te koralowce przestają się otwierać.
Wymagane jest umiarkowane oświetlenie, co pozwala na umieszczenie od środkowej części akwarium do okolic dna.
Koralowce te są nieco mniej wrażliwe na jakość wody, jednak stężenia azotanów i fosforanów nadal należy utrzymywać na niskim poziomie.
Doświadczenia z hodowli sugerują, że te koralowce lepiej się rozwijają przy suplementacji pierwiastków śladowych i częstszych podmianach wody.
Sugeruje to, że koralowce te mogą pobierać z wody różne substancje oprócz pokarmu.
Identyfikacja gatunku może być trudna nawet przy korzystaniu z dobrych opracowań.
Identyfikacja z całkowitą pewnością wymagałaby zbadania szkieletu.