Anthogorgia caerulea ma wyrazistą, jaskrawoniebieską barwę i nie żyje w symbiozie z zooksantellami.
W obrębie rodzaju Anthogorgia kolonie są na ogół płaskie i siatkowate, osiągając około dwóch trzecich metra wysokości. Inne formy wzrostu obejmują gęste, krzaczaste splątania oraz luźne wachlarze z bocznymi gałązkami. Kolonie są na ogół delikatne, o smukłych gałązkach. Tkanka między polipami jest zwykle na tyle cienka, że czarna oś podporowa pozostaje widoczna.
Polipy w całym rodzaju są jednego typu i nie mogą się chować. Po skurczeniu często pozostają wysokie i mogą przybierać trąbkowaty kształt, przypominający kielichy. Ich powierzchnie pokrywają brodawkowate sklerity w kształcie wrzecion, przeważnie wygięte jak bumerangi i zwykle ułożone w dwóch rzędach wzdłuż ściany ciała. Wystające końce wrzecion są gładkie. U wielu gatunków szczególnie długie wrzeciona pod nasadami czułków wystają, tworząc wyraźną kolczastą koronę. Tylne strony czułków są gęsto pokryte małymi, płaskimi skleritami w kształcie bumerangów. Cienka tkanka między polipami zawiera małe brodawkowate wrzeciona, które mogą przybierać postać kolczastych gwiazdek lub form pochodnych kabestanów. Sklerity są zawsze bezbarwne.
Kolonie Anthogorgia na ogół mogą być żółte, pomarańczowe, różowe, czerwone lub ciemnofioletowe i często są wielobarwne, z polipami kontrastującymi z otaczającą tkanką. Przedstawiciele tego rodzaju nie mają zooksantelli. Są rzadkie i występują na głębszych stokach, stromych ścianach oraz zboczach i grzbietach wystawionych na działanie prądów.
Występowanie: Egipt, Bali, Bunaken, Ocean Indyjski, Indonezja, Małe Wyspy Sundajskie, Wschodni Ocean Indyjski, Morze Czerwone, Morze Południowochińskie, Kanał Sueski, Celebes, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Australia Zachodnia