U tego ukwiału występują zarówno rozmnażanie płciowe, jak i podział. Powtarzające się podziały mogą doprowadzić do powstania dużej kolonii z jednego osobnika, a zwarte grupy są często spotykane razem. Osobniki są albo męskie, albo żeńskie.
Jego szeroka, lekko do umiarkowanie przyczepna podstawa osiąga 5 cm średnicy. Trąbkowata kolumna dorasta do 10 cm wysokości i ma drobne brodawki w 48 podłużnych rzędach; nie gromadzą one żwiru ani zanieczyszczeń. Do 96 czułków tworzy pięć okółków i może mieć jaskrawozielony połysk. Są grube u nasady, osiągają 3 cm długości, a ich rozpiętość wynosi około 12 cm.
Wewnątrz ukwiału żyją zarówno zooksantelle, jak i zielenice z rodzaju Chlorella, zapewniając stały dopływ energii. Schwytane drobne organizmy uzupełniają to odżywianie.
Zamieszkuje skaliste wybrzeża od strefy pływów do głębokości około 25 metrów, zajmując otwory, szczeliny i przestrzenie pod głazami. Może być także zagrzebany w piasku lub mule, będąc przytwierdzonym do kamieni lub muszli.
Pasożytniczy skorupiak Doridicola confinis występuje na tym ukwiale mimo jego struktur parzących. Do znanych drapieżników należą Aeolidia papillosa, Dermasterias imbricata i Clinocottus globiceps. Jego wygląd może prowadzić do pomylenia go z Urticina felina, Bunodactis verrucosa i Anthopleura thallia.
Występowanie: Azory, Wyspy Brytyjskie, Wody europejskie, Morze Śródziemne, Atlantyk Północny, Portugalia, Hiszpania