Ta gruba, krępa gorgonia jest zwykle dość ciemna. Kolonie zazwyczaj rozgałęziają się w jednej płaszczyźnie, przybierając kształt kandelabru z gałęziami o eliptycznym przekroju. Występuje na karaibskich rafach koralowych i skalistym dnie.
Nie jest celowo importowana ani oferowana pod nazwą gatunkową, choć sporadycznie może być sprzedawana jako Eunicea sp. Nazwa upamiętnia botanika i lekarza Joseph Pitton de Tournefort.
Występowanie: Wyspy Dziewicze Stanów Zjednoczonych, Antigua i Barbuda, Bahamy, Belize, Bermudy, Kostaryka, Curaçao, Dominikana, Floryda, Zatoka Meksykańska, Gwadelupa, Honduras, Jamajka, Kanada, wschodni Pacyfik, Karaiby, Małe Antyle, Kolumbia, Martynika, Antyle Holenderskie, Portoryko, Saint Kitts i Nevis, Saint-Martin / Sint Maarten, Saint Vincent i Grenadyny, Sint Eustatius i Saba, Trynidad i Tobago, Wenezuela, Atlantyk Zachodni
Dla tego koralowca zaleca się akwarium jednogatunkowe.
Większość gorgonii nie ma zooksantelli i nie utrzymuje się dzięki światłu. Gorgonie bez zooksantelli nie mają symbiotycznych glonów, które dostarczałyby składników odżywczych i energii poprzez fotosyntezę.
Najpierw nakarm wszystkie krewetki i ryby w akwarium, ponieważ będą próbowały zabrać pokarm przeznaczony dla tego koralowca.
Próby karmienia należy rozpocząć po wprowadzeniu gorgonii do akwarium. Obserwuj jej reakcję na różne pokarmy; sam rozmiar polipów nie pozwala na początku ustalić, jakiej wielkości pokarm będzie przyjmować. Zacznij od bardzo drobnych cząstek pokarmu i daj polipom czas na ich pobranie. Warto wypróbować granulaty, pokarmy w proszku, takie jak Ultramarin i Cyclop Eeze, oraz pokarmy mrożone, takie jak jaja homara i mysis.
Pokarm w płynie może zachęcić nowo wprowadzone kolonie gorgonii do wysunięcia polipów. Karmienie można rozpocząć, gdy polipy się otworzą.
Tempo wzrostu i rozmnażania zwiększa się, gdy poszczególne polipy skuteczniej pobierają podawany pokarm.
Gorgonie mają rozgałęzioną, przypominającą róg oś szkieletową zbudowaną z białka zwanego gorgoniną, pokrytą miękką tkanką zwaną cenenchymą. Mogą zrzucać tę warstwę tkanki, zamykając podczas tego procesu polipy. Zrzucanie może trwać do trzech dni, a silniejszy przepływ wody może w tym pomóc.
Podwyższone stężenia substancji takich jak azotany lub fosforany mogą opóźniać złuszczanie lub uniemożliwiać oddzielanie się warstwy zewnętrznej.