Kolonie tworzą wysokie kolumny i gałęzie wyrastające ze struktury submasywnej lub płytkowatej podstawy. Formy płytkowate i palczaste występują zwykle w mętnej wodzie, natomiast formy submasywne i kolumnowe występują na stokach raf. Korality na ogół wystają ponad rafę. Cenosteum jest gęsto pokryte brodawkami o jednakowej długości.
Ubarwienie jest brązowawe, zwykle z białymi końcówkami brodawek cenosteum, szczególnie w kierunku końców gałęzi. Preferowane są siedliska osłonięte, zwłaszcza laguny z mętną wodą i miękkim podłożem. Montipora hispida wygląda podobnie, ale można ją odróżnić po wysokich brodawkach tekalnych wokół koralitów, które przypominają brodawki Montipora grisea.
Występowanie: Australia, Wyspy Banggai, Brunei Darussalam, Flores, Ocean Indyjski, Indonezja, Japonia, Malezja, Nowa Kaledonia, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Riukiu, Wyspy Salomona, Sierra Leone, Tajwan, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Wyspy Togian
Koralowce twarde to morskie bezkręgowce budujące rafy, występujące w oceanach świata. Te parzydełkowce żyją w koloniach przytwierdzonych do podłoża i tworzą wapienne szkielety.
Koralowce te czerpią większość składników odżywczych ze światła za pośrednictwem swoich zooksantelli, ale ich polipy mogą również wychwytywać plankton.
Te koralowce pobierają z wody morskiej wapń oraz mniejsze ilości innych pierwiastków, aby każdego dnia wytwarzać kilka gramów materiału wapiennego. Działalność ta w znacznym stopniu przyczyniła się do powstania współczesnych raf koralowych.
Gatunki Montipora są często bardzo barwne, podobnie jak korale Acropora. Ich pomyślne utrzymywanie przez długi czas od wielu lat uchodzi za umiejętność wymagającą dużej wprawy.
Te koralowce są utrzymywane w akwariach od końca lat 1980., a ich rozmnażanie stało się powszechne w latach 1990.
Utrzymywanie koralowców i rozmnażanie ich bezpłciowo przez fragmentację szybko stało się popularne. Obecnie zarówno hodowcy komercyjni, jak i prywatni akwaryści oferują szczepki koralowców.
Korale twarde są bardzo łatwe do rozmnażania, ponieważ wystarczy podzielić je na fragmenty.
Fragment odłamany od koralowca macierzystego może w dobrych warunkach rozwinąć się w samodzielnego koralowca. Zwykle mocuje się go klejem do kawałka żywej skały.
Akwaryści stosują wielkość polipów do ogólnego podziału koralowców kamiennych, określając koralowce kamienne o małych polipach skrótem SPS.
Są to koralowce twarde o dużych polipach, powszechnie określane skrótem LPS.
Wymagania hodowlane koralowców twardych drobnopolipowych są zróżnicowane, a niektóre gatunki są mniej wrażliwe od innych.
Kilka gatunków Montipora jest łatwiejszych w utrzymaniu niż koralowce twarde Acropora.
Wiele innych koralowców wymaga jakości wody co najmniej tak wysokiej jak ta, której potrzebuje Acropora.
Uznaje się, że koralowce kamienne obejmują 18 rodzin i ponad 100 rodzajów. Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów najbogatszych w gatunki i najliczniej występujących.
Wymagania koralowców twardych o małych polipach dotyczące jakości wody i oświetlenia sprawiają, że ich utrzymanie jest na ogół znacznie bardziej wymagające niż utrzymanie większości koralowców twardych o dużych polipach i koralowców miękkich z zooksantellami.
Odpienianie białek i żywa skała umożliwiły poprawę jakości wody. Wraz z udoskonaleniami oświetlenia i dostarczania wapnia postępy te umożliwiły długotrwałe utrzymywanie i rozmnażanie koralowców.
Odkąd utrzymanie koralowców SPS stało się osiągalnym celem dla wielu akwarystów, koralowce miękkie z zooksantellami cieszą się mniejszym zainteresowaniem większości akwarystów.
Identyfikacja korali twardych drobnopolipowych i wielkopolipowych może być trudna, ponieważ jednoznaczne oznaczenie wymaga zbadania wapiennego szkieletu.
Przepływ wody, oświetlenie i inne czynniki mogą zmieniać wygląd wielu zwierząt akwariowych, sprawiając, że wyglądają one inaczej niż osobniki żyjące w naturze.
Wszystkie koralowce twarde o małych polipach z rodzaju Montipora wymagają bardzo intensywnego oświetlenia.
Przy umiarkowanym oświetleniu koralowiec ten powinien być umieszczony najlepiej w górnej części akwarium.
Montipora nie toleruje długotrwałego narażenia na temperaturę wody poniżej 20 lub powyżej 30 stopni.
Każda z tych dwóch sytuacji powoduje bielenie tych koralowców.
Te koralowce tolerują silny ruch wody, ale wylot pompy nigdy nie powinien być skierowany bezpośrednio na koralowiec.
Tym koralowcom najlepiej odpowiada zmienny, nieco turbulentny przepływ wody.
Utrzymuj wapń na poziomie 420–440 mg/L, magnez na poziomie 1100–1300 mg/L, stront na poziomie 8 mg/L, a KH poniżej 8. Podmiany wody powinny wynosić co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Utrzymuj stale stabilne parametry i klarowność wody. W celu usunięcia substancji powodujących żółknięcie wody wskazana może być filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie.
Klarowność wody można szybko sprawdzić, porównując wodę akwariową ze świeżo przygotowaną wodą w dwóch białych pojemnikach tej samej wielkości.
Koralowce Acropora źle się rozwijają w zażółconej wodzie akwariowej.
Stężenie powinno wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.
Koralowce twarde wielkopolipowe zwykle tolerują podwyższony poziom substancji biogennych, natomiast niektóre Montipora sporadycznie tracą barwę lub wykazują zaburzenia wzrostu.
Wcześniej barwne koralowce mogą szybko zbrązowieć.
Przyczyną jest zwiększona dostępność składników odżywczych.
Większa dostępność substancji odżywczych zwiększa liczbę zooksantelli, powodując ciemnienie tego koralowca.
Utrzymujący się nadmiar lub brak równowagi składników odżywczych może prowadzić do rozpadu tkanek.
Niektóre Montipora są uważane za odpowiednie dla początkujących, ponieważ tolerują wyższe stężenia azotanów.
Wszyscy hodowcy koralowców przyczyniają się obecnie do dobrostanu zwierząt i ochrony środowiska.
Wytwarzanie większej liczby szczepek koralowców do rozmnażania ogranicza pozyskiwanie koralowców z natury.
Korale pochodzące z akwakultury są obecnie preferencyjnie oferowane w sprzedaży jako okazy rozmnożone w niewoli.