Kolonie przybierają formy od półmasywnych po płytkowe, kolumnowe lub palczaste i mogą łączyć te formy. Wzrost płytkowy i palczasty występuje zwykle w mętnej wodzie, natomiast kolonie półmasywne i kolumnowe występują na stokach raf. Korality mogą być zagłębione lub wystawać ponad powierzchnię; wystające korality mają wyraźne brodawki na ścianach. Krótsze brodawki pokrywają również gruboziarniste coenosteum. Ubarwienie jest jasnobrązowe, czasami z białymi końcówkami gałęzi i białymi czułkami. Gatunek zasiedla większość mętnych wód.
Montipora cactus ma mniej wystające korality. Montipora gaimardi i Montipora grisea mają podobne korality.
Korale kamienne to na ogół osiadłe, kolonijne parzydełkowce morskie, które budują szkielety z węglanu wapnia i tworzą rafy. Większość energii pozyskują ze światła za pośrednictwem zooksantelli, ale ich polipy mogą również chwytać plankton. Pobierają z wody morskiej wapń i mniejsze ilości innych pierwiastków, wytwarzając dziennie kilka gramów węglanu wapnia i przyczyniając się do powstawania raf na dużą skalę.
Gatunki Montipora, podobnie jak Acropora, są często jaskrawo ubarwione, a ich skuteczne utrzymywanie przez długi czas od dawna uważa się za wymagające. Są utrzymywane w akwariach od końca lat 1980 i były szeroko rozmnażane w latach 1990. Popularne stało się rozmnażanie bezpłciowe przez fragmentację, a szczepki dostarczają zarówno hodowcy komercyjni, jak i prywatni akwaryści. Kilka gatunków Montipora jest łatwiejszych w utrzymaniu niż Acropora, choć korale SPS różnią się wrażliwością, a wiele z nich wymaga równie wysokiej jakości wody. Rozmnażanie korali ogranicza pozyskiwanie ich ze środowiska naturalnego, a korale z akwakultury są coraz chętniej wybierane w handlu.
Występowanie: Wyspy Admiralicji, Egipt, Samoa Amerykańskie, Andamany i Nikobary, Australia, Wyspy Banggai, Bangladesz, Brunei Darussalam, Archipel Czagos (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Chiny, Wyspy Cooka, Dżibuti, Erytrea, Fidżi, Polinezja Francuska, Wyspy Towarzystwa (Wyspy Towarzystwa), Wielka Rafa Koralowa, Guam, Hawaje, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Izrael, Japonia, Jemen, Atol Johnston, Jordania, Kambodża, Karoliny, Kenia, Kiribati, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Komory, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Malezja, Malediwy, Wyspy Marshalla, Majotta, Midway, Mikronezja, Mozambik, Mjanma (dawniej Birma), Naoero (Nauru), Nowa Kaledonia, Nowa Południowa Walia (Australia Wschodnia), Niue, Terytorium Północne (Australia), Wschodni Ocean Indyjski, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Queensland (Australia Wschodnia), Riukiu, Wyspy Salomona, Samoa, Arabia Saudyjska, Singapur, Somalia, Sri Lanka, Sudan, Morze Południowochińskie, Tahiti, Tajwan, Tanzania, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Wyspy Togian, Tokelau, Tonga, Archipelag Tuamotu, Tuvalu, Dalekie Wyspy Mniejsze Stanów Zjednoczonych, Vanuatu, Wietnam, Wallis i Futuna, Australia Zachodnia, Pacyfik Zachodni, Zachodni Ocean Indyjski
Korale twarde są bardzo łatwe do rozmnażania, ponieważ wystarczy podzielić je na fragmenty.
Fragment odłamany od koralowca macierzystego może w dobrych warunkach rozwinąć się w samodzielnego koralowca. Zwykle mocuje się go klejem do kawałka żywej skały.
Uznaje się, że koralowce kamienne obejmują 18 rodzin i ponad 100 rodzajów. Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów najbogatszych w gatunki i najliczniej występujących.
Wymagania koralowców twardych o małych polipach dotyczące jakości wody i oświetlenia sprawiają, że ich utrzymanie jest na ogół znacznie bardziej wymagające niż utrzymanie większości koralowców twardych o dużych polipach i koralowców miękkich z zooksantellami.
Odpienianie białek i żywa skała umożliwiły poprawę jakości wody. Wraz z udoskonaleniami oświetlenia i dostarczania wapnia postępy te umożliwiły długotrwałe utrzymywanie i rozmnażanie koralowców.
Odkąd utrzymanie koralowców SPS stało się osiągalnym celem dla wielu akwarystów, koralowce miękkie z zooksantellami cieszą się mniejszym zainteresowaniem większości akwarystów.
Identyfikacja korali twardych drobnopolipowych i wielkopolipowych może być trudna, ponieważ jednoznaczne oznaczenie wymaga zbadania wapiennego szkieletu.
Przepływ wody, oświetlenie i inne czynniki mogą zmieniać wygląd wielu zwierząt akwariowych, sprawiając, że wyglądają one inaczej niż osobniki żyjące w naturze.
Wszystkie koralowce twarde o małych polipach z rodzaju Montipora wymagają bardzo intensywnego oświetlenia.
Przy umiarkowanym oświetleniu koralowiec ten powinien być umieszczony najlepiej w górnej części akwarium.
Montipora nie toleruje długotrwałego narażenia na temperaturę wody poniżej 20 lub powyżej 30 stopni.
Każda z tych dwóch sytuacji powoduje bielenie tych koralowców.
Te koralowce tolerują silny ruch wody, ale wylot pompy nigdy nie powinien być skierowany bezpośrednio na koralowiec.
Tym koralowcom najlepiej odpowiada zmienny, nieco turbulentny przepływ wody.
Utrzymuj wapń na poziomie 420–440 mg/L, magnez na poziomie 1100–1300 mg/L, stront na poziomie 8 mg/L, a KH poniżej 8. Podmiany wody powinny wynosić co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Utrzymuj stale stabilne parametry i klarowność wody. W celu usunięcia substancji powodujących żółknięcie wody wskazana może być filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie.
Klarowność wody można szybko sprawdzić, porównując wodę akwariową ze świeżo przygotowaną wodą w dwóch białych pojemnikach tej samej wielkości.
Koralowce Acropora źle się rozwijają w zażółconej wodzie akwariowej.
Stężenie powinno wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.
Koralowce twarde wielkopolipowe zwykle tolerują podwyższony poziom substancji biogennych, natomiast niektóre Montipora sporadycznie tracą barwę lub wykazują zaburzenia wzrostu.
Wcześniej barwne koralowce mogą szybko zbrązowieć.
Przyczyną jest zwiększona dostępność składników odżywczych.
Większa dostępność substancji odżywczych zwiększa liczbę zooksantelli, powodując ciemnienie tego koralowca.
Utrzymujący się nadmiar lub brak równowagi składników odżywczych może prowadzić do rozpadu tkanek.
Niektóre Montipora są uważane za odpowiednie dla początkujących, ponieważ tolerują wyższe stężenia azotanów.