Kolonie tworzą skupiska smukłych gałęzi o grubości do 6 mm. Gałęzie mogą nieregularnie się zrastać lub tworzyć gęste zarośla, a korality znajdują się w charakterystycznych zagłębieniach. Kolonie są jasnobrązowe, czasami z białymi końcami gałęzi. Siedliskiem są płytkie, osłonięte stoki raf. Montipora digitata jest podobna, ale ma grubsze, gładsze gałęzie. Epitet gatunkowy odnosi się do miejsca typowego, wyspy Samar na Filipinach.
Koralowce Montipora są na ogół często barwne, podobnie jak Acropora, a ich udane długotrwałe utrzymanie od dawna uważa się za wymagające. Są utrzymywane w akwariach od końca lat 1980., a w latach 1990. były powszechnie rozmnażane. Koralowce twarde drobnopolipowe mają na ogół większe wymagania dotyczące jakości wody i oświetlenia niż większość koralowców twardych wielkopolipowych i koralowców miękkich z zooksantellami. Udoskonalenia odpieniania, stosowania żywej skały, oświetlenia i dostarczania wapnia umożliwiły ich długotrwałe utrzymywanie i rozmnażanie w akwariach.
Identyfikacja koralowców twardych drobnopolipowych i wielkopolipowych może być trudna, a ostateczne oznaczenie wymaga zbadania szkieletu. Okazy akwariowe mogą też różnić się wyglądem od dzikich kolonii ze względu na przepływ wody, oświetlenie i inne czynniki.
Niektóre koralowce Montipora tracą barwę lub wykazują problemy ze wzrostem przy podwyższonym stężeniu substancji biogennych. Wzrost liczebności zooksantelli może powodować brązowienie wcześniej barwnych kolonii, natomiast długotrwały nadmiar lub zaburzenie równowagi substancji biogennych może prowadzić do rozpadu tkanek. Wrażliwość ta nie dotyczy wszystkich Montipora: niektóre tolerują wyższe stężenia azotanów i są uważane za odpowiednie dla początkujących. Koralowce twarde wielkopolipowe na ogół nadal radzą sobie przy wyższych stężeniach substancji biogennych. Rozmnażanie koralowców ogranicza ich pozyskiwanie ze środowiska naturalnego, a koralowce z akwakultury są coraz częściej oferowane w sprzedaży.
Występowanie: Wyspy Admiralicji, Andamany i Nikobary, Australia, Wyspy Banggai, Brunei Darussalam, Bunaken, Fidżi, Guam, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Kiribati, Malezja, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Naoero (Nauru), Nowa Gwinea (Nowa Gwinea Zachodnia i Papua-Nowa Gwinea), Nowa Kaledonia, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Riukiu, Wyspy Salomona, Singapur, Morze Południowochińskie, Celebes, Tajwan, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Wyspy Togian, Tuvalu, Vanuatu, Wietnam, Pacyfik Zachodni
Koralowce twarde to morskie bezkręgowce budujące rafy, występujące w oceanach świata. Te parzydełkowce żyją w koloniach przytwierdzonych do podłoża i tworzą wapienne szkielety.
Koralowce te czerpią większość składników odżywczych ze światła za pośrednictwem swoich zooksantelli, ale ich polipy mogą również wychwytywać plankton.
Te koralowce pobierają z wody morskiej wapń oraz mniejsze ilości innych pierwiastków, aby każdego dnia wytwarzać kilka gramów materiału wapiennego. Działalność ta w znacznym stopniu przyczyniła się do powstania współczesnych raf koralowych.
Utrzymywanie koralowców i rozmnażanie ich bezpłciowo przez fragmentację szybko stało się popularne. Obecnie zarówno hodowcy komercyjni, jak i prywatni akwaryści oferują szczepki koralowców.
Korale twarde są bardzo łatwe do rozmnażania, ponieważ wystarczy podzielić je na fragmenty.
Fragment odłamany od koralowca macierzystego może w dobrych warunkach rozwinąć się w samodzielnego koralowca. Zwykle mocuje się go klejem do kawałka żywej skały.
Akwaryści stosują wielkość polipów do ogólnego podziału koralowców kamiennych, określając koralowce kamienne o małych polipach skrótem SPS.
Są to koralowce twarde o dużych polipach, powszechnie określane skrótem LPS.
Wymagania hodowlane koralowców twardych drobnopolipowych są zróżnicowane, a niektóre gatunki są mniej wrażliwe od innych.
Kilka gatunków Montipora jest łatwiejszych w utrzymaniu niż koralowce twarde Acropora.
Wiele innych koralowców wymaga jakości wody co najmniej tak wysokiej jak ta, której potrzebuje Acropora.
Uznaje się, że koralowce kamienne obejmują 18 rodzin i ponad 100 rodzajów. Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów najbogatszych w gatunki i najliczniej występujących.
Wszystkie koralowce twarde o małych polipach z rodzaju Montipora wymagają bardzo intensywnego oświetlenia.
Przy umiarkowanym oświetleniu koralowiec ten powinien być umieszczony najlepiej w górnej części akwarium.
Montipora nie toleruje długotrwałego narażenia na temperaturę wody poniżej 20 lub powyżej 30 stopni.
Każda z tych dwóch sytuacji powoduje bielenie tych koralowców.
Te koralowce tolerują silny ruch wody, ale wylot pompy nigdy nie powinien być skierowany bezpośrednio na koralowiec.
Tym koralowcom najlepiej odpowiada zmienny, nieco turbulentny przepływ wody.
Utrzymuj wapń na poziomie 420–440 mg/L, magnez na poziomie 1100–1300 mg/L, stront na poziomie 8 mg/L, a KH poniżej 8. Podmiany wody powinny wynosić co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Utrzymuj stale stabilne parametry i klarowność wody. W celu usunięcia substancji powodujących żółknięcie wody wskazana może być filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie.
Klarowność wody można szybko sprawdzić, porównując wodę akwariową ze świeżo przygotowaną wodą w dwóch białych pojemnikach tej samej wielkości.
Koralowce Acropora źle się rozwijają w zażółconej wodzie akwariowej.
Stężenie powinno wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.