Kolonie tworzą skorupy, płyty lub kolumny. Wierzchołki kolumn często mają pionowe lub płomieniowate grzbiety, natomiast kolonie inkrustujące mogą wykształcać korzenie. Zagłębione korality nie mają papilli i są ułożone pionowo między grzbietami kolumn. Cenenchyma ma na tyle grubą strukturę, że jest widoczna pod wodą. Kolonie są zwykle plamiste lub jednolicie brązowe, kremowe bądź niebieskie, czasami z wyraźnie odmiennie zabarwionymi brzegami. Do podobnych gatunków należą Montipora incrassata i Montipora spongodes, które mają cenenchymę o drobnej strukturze.
Koralowce z rodzaju Montipora na ogół pobierają z wody morskiej wapń oraz mniejsze ilości innych pierwiastków, wytwarzając kilka gramów węglanu wapnia dziennie i znacznie przyczyniając się do powstawania raf. Wiele gatunków jest barwnych, a długotrwałe utrzymywanie ich z powodzeniem od dawna uważa się za wymagające. Przedstawiciele tego rodzaju są utrzymywani w akwariach od końca lat 1980., a w latach 1990. byli powszechnie rozmnażani. Rozmnażanie przez fragmentację stało się popularne zarówno wśród hodowców komercyjnych, jak i akwarystów prywatnych. Wymagania pielęgnacyjne koralowców SPS są zróżnicowane: kilka gatunków Montipora jest łatwiejszych w utrzymaniu niż Acropora, podczas gdy inne wymagają równie wysokiej jakości wody.
Występowanie: Australia, Bunaken, Polinezja Francuska, Zatoka Adeńska, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Jawa, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Madagaskar, Malezja, Malediwy, Mauritius, Mikronezja, Nowa Gwinea (Nowa Gwinea Zachodnia i Papua-Nowa Gwinea), Nowa Kaledonia, Afryka Wschodnia, Oceania, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Morze Czerwone, Wyspy Salomona, Samoa, Seszele, Singapur, Sri Lanka, Morze Południowochińskie, Celebes, Sumatra, Tahiti, Tajwan, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Tonga, Archipelag Tuamotu, Vanuatu, Zachodni Ocean Indyjski
Ten koralowiec występuje w większości obszarów rafowych.
Koralowce twarde to morskie bezkręgowce budujące rafy, występujące w oceanach świata. Te parzydełkowce żyją w koloniach przytwierdzonych do podłoża i tworzą wapienne szkielety.
Koralowce te czerpią większość składników odżywczych ze światła za pośrednictwem swoich zooksantelli, ale ich polipy mogą również wychwytywać plankton.
Korale twarde bardzo łatwo rozmnażać przez fragmentację. Kawałek odłamany od koralowca macierzystego, zwykle przyklejony do żywej skały, może w dobrych warunkach rozwinąć się w samodzielnego koralowca.
Akwaryści stosują wielkość polipów do ogólnego podziału koralowców kamiennych, określając koralowce kamienne o małych polipach skrótem SPS.
Są to koralowce twarde o dużych polipach, powszechnie określane skrótem LPS.
Uznaje się, że koralowce kamienne obejmują 18 rodzin i ponad 100 rodzajów. Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów najbogatszych w gatunki i najliczniej występujących.
Wymagania koralowców twardych o małych polipach dotyczące jakości wody i oświetlenia sprawiają, że ich utrzymanie jest na ogół znacznie bardziej wymagające niż utrzymanie większości koralowców twardych o dużych polipach i koralowców miękkich z zooksantellami.
Odpienianie białek i żywa skała umożliwiły poprawę jakości wody. Wraz z udoskonaleniami oświetlenia i dostarczania wapnia postępy te umożliwiły długotrwałe utrzymywanie i rozmnażanie koralowców.
Odkąd utrzymanie koralowców SPS stało się osiągalnym celem dla wielu akwarystów, koralowce miękkie z zooksantellami cieszą się mniejszym zainteresowaniem większości akwarystów.
Identyfikacja korali twardych drobnopolipowych i wielkopolipowych może być trudna, ponieważ jednoznaczne oznaczenie wymaga zbadania wapiennego szkieletu.
Przepływ wody, oświetlenie i inne czynniki mogą zmieniać wygląd wielu zwierząt akwariowych, sprawiając, że wyglądają one inaczej niż osobniki żyjące w naturze.
Wszystkie koralowce twarde o małych polipach z rodzaju Montipora wymagają bardzo intensywnego oświetlenia.
Przy umiarkowanym oświetleniu koralowiec ten powinien być umieszczony najlepiej w górnej części akwarium.
Montipora nie toleruje długotrwałego narażenia na temperaturę wody poniżej 20 lub powyżej 30 stopni.
Każda z tych dwóch sytuacji powoduje bielenie tych koralowców.
Te koralowce tolerują silny ruch wody, ale wylot pompy nigdy nie powinien być skierowany bezpośrednio na koralowiec.
Tym koralowcom najlepiej odpowiada zmienny, nieco turbulentny przepływ wody.
Utrzymuj wapń na poziomie 420–440 mg/L, magnez na poziomie 1100–1300 mg/L, stront na poziomie 8 mg/L, a KH poniżej 8. Podmiany wody powinny wynosić co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Utrzymuj stale stabilne parametry i klarowność wody. W celu usunięcia substancji powodujących żółknięcie wody wskazana może być filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie.
Klarowność wody można szybko sprawdzić, porównując wodę akwariową ze świeżo przygotowaną wodą w dwóch białych pojemnikach tej samej wielkości.
Koralowce Acropora źle się rozwijają w zażółconej wodzie akwariowej.
Stężenie powinno wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.
Koralowce twarde wielkopolipowe zwykle tolerują podwyższony poziom substancji biogennych, natomiast niektóre Montipora sporadycznie tracą barwę lub wykazują zaburzenia wzrostu.
Wcześniej barwne koralowce mogą szybko zbrązowieć.
Przyczyną jest zwiększona dostępność składników odżywczych.
Większa dostępność substancji odżywczych zwiększa liczbę zooksantelli, powodując ciemnienie tego koralowca.
Utrzymujący się nadmiar lub brak równowagi składników odżywczych może prowadzić do rozpadu tkanek.
Niektóre Montipora są uważane za odpowiednie dla początkujących, ponieważ tolerują wyższe stężenia azotanów.
Wszyscy hodowcy koralowców przyczyniają się obecnie do dobrostanu zwierząt i ochrony środowiska.
Wytwarzanie większej liczby szczepek koralowców do rozmnażania ogranicza pozyskiwanie koralowców z natury.
Korale pochodzące z akwakultury są obecnie preferencyjnie oferowane w sprzedaży jako okazy rozmnożone w niewoli.