Masywne, wyraźnie wyróżniające się kolonie mają formę od inkrustującej do półmasywnej. Duże, nieregularne brodawkowate wypustki pokrywają powierzchnię, nie tworząc ciągłego wzoru, a korality są duże i wydatne. Kolonie są jasnobrązowe lub fioletowe i zasiedlają płytkie wody wystawione na działanie fal. Podobny gatunek Montipora meandrina ma mniejsze korality i guzki.
Koralowce z rodzaju Montipora na ogół wymagają bardzo intensywnego światła i w akwarium o przeciętnym oświetleniu powinny być umieszczane w górnej części. Długotrwałe utrzymywanie się temperatur poniżej 20 stopni lub powyżej 30 stopni powoduje bielenie koralowców z tego rodzaju.
Niektóre koralowce z rodzaju Montipora tracą barwę lub wykazują zaburzenia wzrostu przy podwyższonym poziomie substancji biogennych. Wzrost ich poziomu sprzyja zwiększeniu liczby zooksantelli, co przyciemnia koralowiec i może powodować brązowienie barwnych kolonii. Utrzymujący się nadmiar substancji biogennych lub zaburzenie ich równowagi może prowadzić do rozpadu tkanek. Nie wszystkie Montipora wykazują tę wrażliwość: niektóre tolerują wyższe poziomy azotanów i są uznawane za odpowiednie dla początkujących.
Występowanie: Morze Celebes, Chiny, Indonezja, Japonia, Malezja, Papua, Papua Zachodnia (Nowa Gwinea Zachodnia / Papua Zachodnia), Filipiny, Celebes, Tajwan, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Wietnam
Koralowce twarde to morskie bezkręgowce budujące rafy, występujące w oceanach świata. Te parzydełkowce żyją w koloniach przytwierdzonych do podłoża i tworzą wapienne szkielety.
Koralowce te czerpią większość składników odżywczych ze światła za pośrednictwem swoich zooksantelli, ale ich polipy mogą również wychwytywać plankton.
Te koralowce pobierają z wody morskiej wapń oraz mniejsze ilości innych pierwiastków, aby każdego dnia wytwarzać kilka gramów materiału wapiennego. Działalność ta w znacznym stopniu przyczyniła się do powstania współczesnych raf koralowych.
Te koralowce są utrzymywane w akwariach od końca lat 1980., a ich rozmnażanie stało się powszechne w latach 1990.
Utrzymywanie koralowców i rozmnażanie ich bezpłciowo przez fragmentację szybko stało się popularne. Obecnie zarówno hodowcy komercyjni, jak i prywatni akwaryści oferują szczepki koralowców.
Korale twarde są bardzo łatwe do rozmnażania, ponieważ wystarczy podzielić je na fragmenty.
Fragment odłamany od koralowca macierzystego może w dobrych warunkach rozwinąć się w samodzielnego koralowca. Zwykle mocuje się go klejem do kawałka żywej skały.
Akwaryści stosują wielkość polipów do ogólnego podziału koralowców kamiennych, określając koralowce kamienne o małych polipach skrótem SPS.
Są to koralowce twarde o dużych polipach, powszechnie określane skrótem LPS.
Wymagania hodowlane koralowców twardych drobnopolipowych są zróżnicowane, a niektóre gatunki są mniej wrażliwe od innych.
Kilka gatunków Montipora jest łatwiejszych w utrzymaniu niż koralowce twarde Acropora.
Wiele innych koralowców wymaga jakości wody co najmniej tak wysokiej jak ta, której potrzebuje Acropora.
Uznaje się, że koralowce kamienne obejmują 18 rodzin i ponad 100 rodzajów. Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów najbogatszych w gatunki i najliczniej występujących.
Wymagania koralowców twardych o małych polipach dotyczące jakości wody i oświetlenia sprawiają, że ich utrzymanie jest na ogół znacznie bardziej wymagające niż utrzymanie większości koralowców twardych o dużych polipach i koralowców miękkich z zooksantellami.
Odpienianie białek i żywa skała umożliwiły poprawę jakości wody. Wraz z udoskonaleniami oświetlenia i dostarczania wapnia postępy te umożliwiły długotrwałe utrzymywanie i rozmnażanie koralowców.
Odkąd utrzymanie koralowców SPS stało się osiągalnym celem dla wielu akwarystów, koralowce miękkie z zooksantellami cieszą się mniejszym zainteresowaniem większości akwarystów.
Identyfikacja korali twardych drobnopolipowych i wielkopolipowych może być trudna, ponieważ jednoznaczne oznaczenie wymaga zbadania wapiennego szkieletu.
Przepływ wody, oświetlenie i inne czynniki mogą zmieniać wygląd wielu zwierząt akwariowych, sprawiając, że wyglądają one inaczej niż osobniki żyjące w naturze.
Te koralowce tolerują silny ruch wody, ale wylot pompy nigdy nie powinien być skierowany bezpośrednio na koralowiec.
Tym koralowcom najlepiej odpowiada zmienny, nieco turbulentny przepływ wody.
Utrzymuj wapń na poziomie 420–440 mg/L, magnez na poziomie 1100–1300 mg/L, stront na poziomie 8 mg/L, a KH poniżej 8. Podmiany wody powinny wynosić co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Utrzymuj stale stabilne parametry i klarowność wody. W celu usunięcia substancji powodujących żółknięcie wody wskazana może być filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie.
Stężenie powinno wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.