Kolonie są submasywne lub inkrustujące, z małymi koralitami, które mogą wystawać ponad powierzchnię lub być zagłębione. Oddzielają je brodawki lub guzki o szerokości odpowiadającej mniej więcej średnicy jednego koralitu. Ubarwienie jest zwykle matowobrązowe lub zielone, ale może być intensywnie niebieskie. Brodawki często mają wyraźnie zabarwione wierzchołki. Gatunek przypomina Montipora monasteriata, który ma guzki na coenosteum.
Korale Montipora na ogół zaspokajają większość swoich potrzeb pokarmowych dzięki zooksantellom, ale mogą również chwytać plankton polipami. Pobierają z wody morskiej wapń oraz mniejsze ilości innych pierwiastków, odkładając codziennie kilka gramów węglanu wapnia i w znacznym stopniu przyczyniając się do powstawania raf. Wiele gatunków jest barwnych, a długotrwałe powodzenie w ich utrzymaniu od dawna uważa się za wymagające.
Przedstawiciele tego rodzaju są utrzymywani w akwariach od końca lat 1980 i byli szeroko rozmnażani w latach 1990. Rozmnażanie bezpłciowe przez fragmentację stało się powszechne zarówno wśród komercyjnych hodowców, jak i prywatnych akwarystów. Wytwarzanie fragmentów ogranicza pozyskiwanie korali ze środowiska naturalnego, a korale z akwakultury coraz częściej trafiają do sprzedaży.
Wymagania dotyczące utrzymania różnią się w obrębie rodzaju Montipora: kilka gatunków jest łatwiejszych w utrzymaniu niż Acropora, podczas gdy inne wymagają równie dobrej jakości wody. Korale twarde drobnopolipowe na ogół wymagają większej dbałości o jakość wody i oświetlenie niż większość korali twardych wielkopolipowych oraz korali miękkich z zooksantellami. Udoskonalenia w odpienianiu, stosowaniu żywej skały, oświetleniu i dostarczaniu wapnia umożliwiły długotrwałe utrzymanie i rozmnażanie.
Niektóre Montipora tracą barwę lub wykazują zaburzenia wzrostu przy podwyższonym poziomie substancji biogennych. Większa liczebność zooksantelli może powodować ciemnienie wcześniej barwnych kolonii do brązu, a długotrwały nadmiar lub brak równowagi substancji biogennych może prowadzić do rozpadu tkanek. Reakcje te nie dotyczą wszystkich przedstawicieli rodzaju; niektóre tolerują wyższe stężenia azotanów i są uważane za odpowiednie dla początkujących.
Występowanie: Wyspy Admiralicji, Egipt, Samoa Amerykańskie, Andamany i Nikobary, Australia, Bahrajn, Wyspy Banggai, Brunei Darussalam, Cargados Carajos, Archipel Czagos (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Chiny, Wyspy Cooka, Dżibuti, Erytrea, Fidżi, Polinezja Francuska, Zatoka Omańska / Oman, Guam, Hawaje, Hongkong, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Iran, Izrael, Jamajka, Jemen, Atol Johnston, Jordania, Kambodża, Karoliny, Katar, Kenia, Kiribati, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Komory, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Kuwejt, Reunion, Madagaskar, Malezja, Malediwy, Wyspy Marshalla, Mauritius, Majotta, Midway, Mikronezja, Mjanma (dawniej Birma), Naoero (Nauru), Nowa Kaledonia, Niue, Mariany Północne, Terytorium Północne (Australia), Wyspy Ogasawara, Afryka Wschodnia, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Pitcairn, Pulisan, Queensland (Australia Wschodnia), Rodrigues, Morze Czerwone, Riukiu, Wyspy Salomona, Samoa, Arabia Saudyjska, Seszele, Singapur, Somalia, Sri Lanka, Republika Południowej Afryki, Sudan, Tahiti, Tajwan, Tanzania, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Wyspy Togian, Tokelau, Tonga, Archipelag Tuamotu, Dalekie Wyspy Mniejsze Stanów Zjednoczonych, Vanuatu, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wietnam, Wallis i Futuna, Wyspa Bożego Narodzenia, Australia Zachodnia, Zachodni Ocean Indyjski
Ten koralowiec występuje w większości obszarów rafowych.
Koralowce twarde to morskie bezkręgowce budujące rafy, występujące w oceanach świata. Te parzydełkowce żyją w koloniach przytwierdzonych do podłoża i tworzą wapienne szkielety.
Korale twarde bardzo łatwo rozmnażać przez fragmentację. Kawałek odłamany od koralowca macierzystego, zwykle przyklejony do żywej skały, może w dobrych warunkach rozwinąć się w samodzielnego koralowca.
Akwaryści stosują wielkość polipów do ogólnego podziału koralowców kamiennych, określając koralowce kamienne o małych polipach skrótem SPS.
Są to koralowce twarde o dużych polipach, powszechnie określane skrótem LPS.
Uznaje się, że koralowce kamienne obejmują 18 rodzin i ponad 100 rodzajów. Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów najbogatszych w gatunki i najliczniej występujących.
Identyfikacja korali twardych drobnopolipowych i wielkopolipowych może być trudna, ponieważ jednoznaczne oznaczenie wymaga zbadania wapiennego szkieletu.
Przepływ wody, oświetlenie i inne czynniki mogą zmieniać wygląd wielu zwierząt akwariowych, sprawiając, że wyglądają one inaczej niż osobniki żyjące w naturze.
Wszystkie koralowce twarde o małych polipach z rodzaju Montipora wymagają bardzo intensywnego oświetlenia.
Przy umiarkowanym oświetleniu koralowiec ten powinien być umieszczony najlepiej w górnej części akwarium.
Montipora nie toleruje długotrwałego narażenia na temperaturę wody poniżej 20 lub powyżej 30 stopni.
Każda z tych dwóch sytuacji powoduje bielenie tych koralowców.
Te koralowce tolerują silny ruch wody, ale wylot pompy nigdy nie powinien być skierowany bezpośrednio na koralowiec.
Tym koralowcom najlepiej odpowiada zmienny, nieco turbulentny przepływ wody.
Utrzymuj wapń na poziomie 420–440 mg/L, magnez na poziomie 1100–1300 mg/L, stront na poziomie 8 mg/L, a KH poniżej 8. Podmiany wody powinny wynosić co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Utrzymuj stale stabilne parametry i klarowność wody. W celu usunięcia substancji powodujących żółknięcie wody wskazana może być filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie.
Stężenie powinno wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.