Gatunek ten jest szeroko rozpowszechniony od Meksyku po Peru, a jego lokalizacja typowa znajduje się na Wyspach Perłowych w Panamie. Kolonie są czerwonobrązowe.
Lektotyp to krzaczasta kolonia mierząca 20 cm długości i 23 cm szerokości. Jej krucha cenenchyma częściowo zanikła na niektórych gałęziach, a większość odcinków końcowych jest naga. Dwa lekko spłaszczone pnie, każdy o średnicy 7–10 mm, wyrastają z dużej podstawy przyczepu o długości około 6 cm, pozbawionej cenenchymy i pokrytej małą białą gąbką. Rozgałęzienia są przeważnie dychotomiczne i w większości ograniczone do jednej płaszczyzny. Pędy o długości do 15 mm dzielą się na gałęzie drugorzędowe, które rozgałęziają się nawet sześć razy, przy czym kolejne rozgałęzienia są oddalone od siebie o nie więcej niż 25 mm. Niektóre dolne gałęzie osiągają średnicę 10 mm, podczas gdy większość zachowuje grubość około 7–8 mm w kierunku końców. Gałęzie wyginają się ku górze i rozchodzą pod kątami 30–45°. Sporadycznie dochodzi do zrastania się, szczególnie w pobliżu podstawy. Nierozgałęzione odcinki końcowe osiągają 5 cm długości i 6–9 mm średnicy i mają zaokrąglone końce. Osie są brązowawe, jaśniejące ku końcom.
Wystające kielichy lektotypu są gęsto rozmieszczone wokół gałęzi, wyginają się ku górze i osiągają 2 mm długości. Jego gruba, szorstka cenenchyma zawiera czerwonobrązowe, pomarańczowe i bladożółte skleryty. Wrzeciona zewnętrznej cenenchymy i kielichów mają zróżnicowane kształty, przeważnie z silnie brodawkowaną powierzchnią wewnętrzną i krótkimi kolcami na powierzchni zewnętrznej. Ich końce mogą być zaokrąglone, zwężające się, spiczaste, rozwidlone lub szerokie i tępe. Wrzeciona te mierzą 0,55–1,5 mm długości i 0,20–0,50 mm szerokości; największe mają ciemniejsze środki i jaśniejsze brzegi. Wrzeciona liściowate mierzą 0,22–0,65 mm na 0,06–0,20 mm i mają kolczasty koniec wystający poza krawędź kielicha. Wrzeciona brodawkowane mierzą 0,35–0,48 mm na 0,11–0,14 mm. Osłona osiowa zawiera wrzeciona i brodawkowane skleryty promieniste, przy czym te ostatnie mierzą 0,12–0,36 mm długości i 0,12–0,20 mm szerokości. Skleryty antokodialne są bladożółte do białawych i mierzą 0,14–0,36 mm długości oraz 0,02–0,06 mm szerokości.
Występowanie: Kostaryka, Ekwador, Zatoka Kalifornijska / Kalifornia Dolna, Meksyk (wschodni Pacyfik), Panama, Peru, Revillagigedo
Dla tego koralowca zaleca się akwarium jednogatunkowe.
Większość gorgonii nie ma zooksantelli i nie utrzymuje się dzięki światłu. Gorgonie bez zooksantelli nie mają symbiotycznych glonów, które dostarczałyby składników odżywczych i energii poprzez fotosyntezę.
Przed karmieniem wyłącz pompy. Przetrwanie w akwarium wymaga, w miarę możliwości, odpowiedniego karmienia każdego polipa codziennie albo trzy do czterech razy w tygodniu. Ten koralowiec nie przetrwa bez karmienia.
Najpierw nakarm wszystkie krewetki i ryby w akwarium, ponieważ będą próbowały zabrać pokarm przeznaczony dla tego koralowca.
Próby karmienia należy rozpocząć po wprowadzeniu gorgonii do akwarium. Obserwuj jej reakcję na różne pokarmy; sam rozmiar polipów nie pozwala na początku ustalić, jakiej wielkości pokarm będzie przyjmować. Zacznij od bardzo drobnych cząstek pokarmu i daj polipom czas na ich pobranie. Warto wypróbować granulaty, pokarmy w proszku, takie jak Ultramarin i Cyclop Eeze, oraz pokarmy mrożone, takie jak jaja homara i mysis.
Pokarm w płynie może zachęcić nowo wprowadzone kolonie gorgonii do wysunięcia polipów. Karmienie można rozpocząć, gdy polipy się otworzą.
Tempo wzrostu i rozmnażania zwiększa się, gdy poszczególne polipy skuteczniej pobierają podawany pokarm.
Koralowce azooksantellowe odżywiają się zawiesiną, śniegiem morskim, mikroplanktonem i innym materiałem organicznym. Są ahermatypowe.
Gorgonie mają rozgałęzioną, przypominającą róg oś szkieletową zbudowaną z białka zwanego gorgoniną, pokrytą miękką tkanką zwaną cenenchymą. Mogą zrzucać tę warstwę tkanki, zamykając podczas tego procesu polipy. Zrzucanie może trwać do trzech dni, a silniejszy przepływ wody może w tym pomóc.
Podwyższone stężenia substancji takich jak azotany lub fosforany mogą opóźniać złuszczanie lub uniemożliwiać oddzielanie się warstwy zewnętrznej.