Ta śródziemnomorska gorgonia występuje od głębokości około 15 m. Poszczególne kolonie mogą mieć więcej niż jedną barwę. Długotrwałe utrzymanie jej przy życiu w akwarium jest bardzo trudne.
Może być siedliskiem ślimaka nagoskrzelnego Marionia blainvillea i należy ją obejrzeć przed wprowadzeniem do akwarium.
Występowanie: Morze Adriatyckie (Morze Śródziemne), Morze Egejskie (Morze Śródziemne), Morze Alborańskie (Morze Śródziemne), Morze Liguryjskie (Morze Śródziemne), Majotta, Morze Śródziemne, Afryka Północna, Portugalia, Hiszpania, Tunezja
Dla tego koralowca zaleca się akwarium jednogatunkowe.
Większość gorgonii nie ma zooksantelli i nie utrzymuje się dzięki światłu. Gorgonie bez zooksantelli nie mają symbiotycznych glonów, które dostarczałyby składników odżywczych i energii poprzez fotosyntezę.
Przed karmieniem wyłącz pompy. Przetrwanie w akwarium wymaga, w miarę możliwości, odpowiedniego karmienia każdego polipa codziennie albo trzy do czterech razy w tygodniu. Ten koralowiec nie przetrwa bez karmienia.
Najpierw nakarm wszystkie krewetki i ryby w akwarium, ponieważ będą próbowały zabrać pokarm przeznaczony dla tego koralowca.
Próby karmienia należy rozpocząć po wprowadzeniu gorgonii do akwarium. Obserwuj jej reakcję na różne pokarmy; sam rozmiar polipów nie pozwala na początku ustalić, jakiej wielkości pokarm będzie przyjmować. Zacznij od bardzo drobnych cząstek pokarmu i daj polipom czas na ich pobranie. Warto wypróbować granulaty, pokarmy w proszku, takie jak Ultramarin i Cyclop Eeze, oraz pokarmy mrożone, takie jak jaja homara i mysis.
Pokarm w płynie może zachęcić nowo wprowadzone kolonie gorgonii do wysunięcia polipów. Karmienie można rozpocząć, gdy polipy się otworzą.
Tempo wzrostu i rozmnażania zwiększa się, gdy poszczególne polipy skuteczniej pobierają podawany pokarm.
Koralowce azooksantellowe odżywiają się zawiesiną, śniegiem morskim, mikroplanktonem i innym materiałem organicznym. Są ahermatypowe.
Gorgonie mają rozgałęzioną, przypominającą róg oś szkieletową zbudowaną z białka zwanego gorgoniną, pokrytą miękką tkanką zwaną cenenchymą. Mogą zrzucać tę warstwę tkanki, zamykając podczas tego procesu polipy. Zrzucanie może trwać do trzech dni, a silniejszy przepływ wody może w tym pomóc.
Podwyższone stężenia substancji takich jak azotany lub fosforany mogą opóźniać złuszczanie lub uniemożliwiać oddzielanie się warstwy zewnętrznej.