Gatunek ten, odnotowany w Polinezji Francuskiej, na wyspie Ducie i Rapa Nui, jest szczególnie liczny na zewnętrznych stokach raf Moorei na głębokościach co najmniej 10 m. Jest opisywany zarówno jako jeden z najpospolitszych, jak i najpospolitszy gatunek Pocillopora na tych głębokościach. Rzadziej występuje również na płytszych obszarach zewnętrznego stoku rafy, w tym na głębokościach 5 i 10 m, oraz w lagunie za rafą.
Kolonie mogą być brązowe, różowe lub bladożółte. Pigment skupia się wokół otworów gębowych polipów, tworząc ciemne pierścienie. Holotyp miał 19 cm długości, 16 cm szerokości i 15 cm wysokości.
Dane z genomów mitochondrialnego i jądrowego wskazują, że jest to odrębny gatunek i gatunek siostrzany Pocillopora verrucosa, należący do innego kladu niż Pocillopora meandrina. Sam wygląd kolonii nie pozwala łatwo odróżnić tych trzech gatunków na Moorei, natomiast sekwencjonowanie regionu mtORF z łatwością odróżnia P. tuahiniensis od innych gatunków Pocillopora. Przy jego wyodrębnieniu uwzględniono również genetykę symbiotycznych glonów, izolację geograficzną i rozmieszczenie w obrębie raf.
Pocillopora tuahiniensis i P. verrucosa występują na Moorei w pokrywających się siedliskach i zakresach głębokości, chociaż P. verrucosa ma znacznie szerszy zasięg w Indo-Pacyfiku. Mają podobną szerokość nisz ekologicznych i goszczą te same wyspecjalizowane gatunki symbiontów, głównie Cladocopium pacificum. P. verrucosa występuje częściej w tylnej części rafy, natomiast P. tuahiniensis częściej zasiedla głębsze siedliska na zewnętrznym stoku rafy.
Różnice w czasie uwalniania gamet, zarówno pod względem liczby dni po nowiu, jak i liczby minut po wschodzie słońca w pokrywających się dniach cyklu księżycowego, utrzymują izolację rozrodczą między tymi dwoma gatunkami. Tarło zaobserwowano w miejscu, w którym tarły się również P. meandrina i P. verrucosa. Masowe tarło podejrzewa się na podstawie obserwacji pokrewnych linii w Morzu Czerwonym i na Wielkiej Rafie Koralowej.
Dane genomowe wskazują, że jest gatunkiem siostrzanym P. verrucosa z Polinezji Francuskiej o haplotypach mtORF 3a, 3b, 3f i 3h. Na Wielkiej Rafie Koralowej haplotypy 3b, 3d, 3f i 3g przypisuje się do P. verrucosa. Epitet gatunkowy pochodzi od tahitańskiego słowa tuahine, oznaczającego siostrę, i nawiązuje do regionu, w którym dane genomowe po raz pierwszy pozwoliły rozpoznać go jako odrębny gatunek.
Występowanie: Polinezja Francuska, Moorea, Wyspa Wielkanocna (Rapa Nui), Pitcairn