Kolonie tworzą bardzo duże, płaskie płyty ułożone piętrowo, przypominające nieco płyty Montipora. Mają barwę jasnobrązową lub zielonkawoszarą, zwykle z jasnymi krawędziami płyt. Szkielet przypomina szkielet Porites lobata.
Koral ten zasiedla górne partie raf i skaliste stoki narażone na silniejsze falowanie, występując do głębokości około 40 metrów. Jest dość pospolity w nielicznych miejscach we wschodnim Pacyfiku, w których występuje. Jego podawany zasięg obejmuje również środkowy Pacyfik, Samoa Amerykańskie, Wyspy Cooka, Fidżi, Polinezję Francuską, Gwadelupę, Kiribati, Niue, Samoa, Tokelau, Tongę, Tuvalu, Dalekie Wyspy Mniejsze Stanów Zjednoczonych oraz Wallis i Futunę.
Kolonie w Kalifornii Dolnej są znacznie mniejsze, być może z powodu lokalnej średniej temperatury wynoszącej 18 stopni. Wzdłuż wybrzeża Kalifornii temperatura wody przy powierzchni latem wynosi około 10°C, spadając do około 6–8°C na głębokości 20 metrów. Wokół wysp Pacyfiku temperatura może osiągać 29–30°C, a w głębszych wodach, gdzie występują duże kolonie, wynosi 24–25 stopni. Gatunek ten jest opisywany jako tolerujący szeroki zakres temperatur wody.
Występowanie: Fidżi, Polinezja Francuska, Zatoka Kalifornijska / Kalifornia Dolna, Kiribati, Meksyk (wschodni Pacyfik), Pacyfik Wschodni, Pacyfik Zachodni
Obecnie uznaje się, że korale twarde obejmują 18 rodzin zawierających ponad 100 rodzajów.
Montipora, liczący ponad 70 gatunków, i Acropora, liczący ponad 180, należą do rodzajów o największym bogactwie gatunkowym i największej liczebności.
Pocillopora, Stylophora, Porites i Psammocora również są interesujące z punktu widzenia utrzymania w akwarium, obok Montipora i Acropora.
W rodzaju Porites znane są 52 gatunki.
Koralowce Porites nie zawsze łatwo odróżnić od siebie.
Wymagania koralowców twardych o małych polipach dotyczące jakości wody i oświetlenia sprawiają, że ich utrzymanie jest na ogół znacznie bardziej wymagające niż utrzymanie większości koralowców twardych o dużych polipach i koralowców miękkich z zooksantellami.
Długotrwałe utrzymanie i rozmnażanie stały się możliwe dzięki poprawie jakości wody za pomocą odpieniania i żywej skały, wraz z lepszym oświetleniem i zaopatrzeniem w wapń.
Odkąd utrzymanie koralowców SPS stało się osiągalnym celem dla wielu akwarystów, koralowce miękkie z zooksantellami cieszą się mniejszym zainteresowaniem większości akwarystów.
Porites na ogół tolerują mniej rygorystyczne warunki wodne niż Acropora, ale ich wymagania świetlne są podobne.
Światło zapewnia jedynie część pożywienia pozyskiwanego przez koralowce Porites.
Te koralowce zaspokajają część swoich potrzeb pokarmowych, zjadając plankton.
Dzięki odpowiednim pokarmom jest to obecnie wykonalne.
Karmienie najlepiej przeprowadzać nocą po zgaszeniu oświetlenia, gdy koralowce te wysuwają polipy, aby chwytać pokarm.
Wszystkie koralowce twarde o małych polipach wymagają bardzo intensywnego światła. Przy przeciętnym oświetleniu akwariowym należy je zatem umieszczać w górnej części zbiornika.
Długotrwałe narażenie na temperaturę wody poniżej 20 lub powyżej 30 stopni powoduje bielenie koralowców Porites.
Te koralowce tolerują silny ruch wody. Najlepszy jest zmienny, stosunkowo turbulentny przepływ, a wyloty pomp nigdy nie powinny być skierowane bezpośrednio na koralowiec.
Zalecane wartości to wapń na poziomie 420–440 mg/L, magnez na poziomie 1100–1300 mg/L, KH poniżej 8 i stront na poziomie 8 mg/L. Podmiany wody powinny wynosić łącznie co najmniej 5% tygodniowo lub 10% miesięcznie.
Utrzymuj stale stabilne parametry i klarowność wody. W celu usunięcia substancji powodujących żółknięcie wody wskazana może być filtracja przez węgiel aktywny lub ozonowanie.
Przejrzystość wody można szybko sprawdzić, porównując świeżo przygotowaną wodę z wodą akwariową w dwóch białych pojemnikach tej samej wielkości.
Zażółcona woda jest niekorzystna dla koralowców kamiennych.
Stężenie powinno wynosić poniżej 0,1 mg/L, najlepiej około 0,01 mg/L.
Wszystkie omawiane koralowce twarde można rozmnażać przez fragmentację. Rozmnażanie koralowców przyczynia się do ochrony zwierząt i środowiska.
Zwiększenie podaży fragmentów uzyskanych przez rozmnażanie ogranicza pozyskiwanie ze środowiska naturalnego.
Korale pochodzące z akwakultury są obecnie preferencyjnie oferowane w sprzedaży jako okazy rozmnożone w niewoli.