Stichodactyla tapetum
Ten ukwiał, najmniejszy gatunek w swoim rodzaju, może osiągać 10 cm, ale zwykle pozostaje znacznie mniejszy, ze średnią średnicą tarczy wynoszącą 4 cm. Nie jest klonalny. Rozpostarta tarcza gębowa jest szersza od tarczy czepnej i od otworu gębowego po brzeg pokrywają ją bardzo krótkie, gęsto ułożone czułki przypominające ziarna kukurydzy. Są one brązowe lub kremowe, z nieprzezroczystymi różowymi końcówkami oraz jasnobrązowymi i ciemnobrązowymi pasami promienistymi. Kolumna ciała nie ma brodawek. Zarówno kolumna ciała, jak i tarcza czepna są czerwone do ciemnoróżowych, z wąskimi białymi paskami.
Tarcza czepna jest stosunkowo słaba i według doniesień nie przytwierdza się szczególnie mocno do skały. Odnotowane siedliska obejmują obszary piaszczyste, szczeliny skalne oraz, w przypadku okazów badanych w Iranie, odsłonięte powierzchnie skał.
Nie jest gospodarzem błazenków; ukwiał, który je gości, nie należy więc do tego gatunku. Wśród okazów badanych w Iranie nie znaleziono żadnych symbiotycznych błazenków ani krewetek ukwiałowych. Pozyskuje substancje odżywcze od swoich zooksantelli, a także aktywnie pobiera pokarm planktonowy.
Występowanie: Egipt, Australia, Chiny, Dżibuti, Polinezja Francuska, Zatoka Omańska / Oman, Wielka Rafa Koralowa, Hongkong, Indonezja, Indo-Pacyfik, Iran, Izrael, Japonia, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Korea, Nowa Kaledonia, Ocean Spokojny, Filipiny, Queensland (Australia Wschodnia), Morze Czerwone, Arabia Saudyjska, Seszele, Singapur, Pacyfik Południowy, Tajwan, Tanzania, Tajlandia, Australia Zachodnia