Koralowiec ten nie ma symbiotycznych glonów. Jego kolonie składają się z wapiennych kielichów wyrastających z gąbczastej podstawy szkieletowej i zwykle tworzą mocno przytwierdzone, zaokrąglone lub kopulaste skupiska o szerokości do 14 cm. Polipy są intensywnie czerwone lub pomarańczowe, z czułkami od żółtych do jaskrawopomarańczowych.
Cylindryczne korality osiągają średnicę 11 mm. Mogą znajdować się na równi z coenosteum lub wystawać nawet 4 cm ponad nie. Ich białe ściany szkieletowe są porowate, pozbawione epiteki i mają niewyraźne żebra. Wewnątrz każdego koralitu 48 septów o czterech różnych szerokościach jest rozmieszczonych cyklicznie wokół otworu. Przegrody te sięgają do jamy ciała, nie wystając poza zewnętrzny obrys koralitu. Środek zajmuje wydatna kolumella szkieletowa.
Struktura kolonii jest bardzo zmienna, prawdopodobnie w odpowiedzi na otoczenie. Korality mogą mieć wspólne, zrośnięte ściany w układzie cerioidalnym, pozostawać rozdzielone przez coenosteum w układzie plokoidalnym lub tworzyć luźne skupiska z przestrzeniami między ich wolnymi bokami w układzie faceloidalnym. W płytkich miejscach narażonych na fale i prądy zwykle występują zwarte kolonie o układzie od cerioidalnego do plokoidalnego. W głębszych, spokojniejszych miejscach zazwyczaj występują luźniejsze kolonie faceloidalne z bardziej wystającymi koralitami.
Na platformie wiertniczej w Zatoce Meksykańskiej znaleziono dwie formy. Jedna była ciemnopomarańczowoczerwona, z niskimi koralitami w układzie plokoidalnym; druga była żółta, z luźno rozmieszczonymi, wystającymi koralitami w układzie faceloidalnym. Obie miały cechy szkieletu zgodne z tym gatunkiem, ale różnice w rozmieszczeniu, preferencjach dotyczących podłoża i terminach rozrodu sugerują, że mogą reprezentować gatunki kryptyczne.
Jego rozległy zasięg w obszarze indopacyficznym rozciąga się od Morza Czerwonego i Madagaskaru po tropikalne zachodnie wybrzeże Ameryki, od Zatoki Kalifornijskiej po Peru. Żegluga mogła przyczynić się do jego występowania w niektórych częściach tego zasięgu, choć nie zostało to wykazane. Okazy zbierano w Acapulco w Meksyku przed 1866 rokiem. Po introdukcji na Karaiby przed 1953 rokiem rozprzestrzenił się następnie na północ, na platformy wiertnicze u wybrzeży Teksasu i Luizjany oraz na wybrzeże południowej Florydy. W Brazylii odkryto go w 1990 roku i od tego czasu rozprzestrzenia się tam. Porastanie kadłubów jest prawdopodobnie głównym sposobem transportu między odległymi regionami morskimi. Larwy mogą zachowywać żywotność do 100 dni, umożliwiając regionalne rozprzestrzenianie przez prądy.
Nie jest stale dostępny w handlu akwarystycznym.
Występowanie: Brazylia, Zatoka Gwinejska, Zatoka Meksykańska, Indonezja, Karaiby, Kenia, Kolumbia, Korea, Kuba, Mauritius, Nowa Zelandia, Atlantyk Północny, Papua-Nowa Gwinea, Morze Czerwone, Seszele, Atlantyk Południowy, USA, Wenezuela
Wszystkie koralowce twarde z rodziny Dendrophylliidae są pozbawione zooksantelli i odżywiają się wyłącznie przez wychwytywanie planktonu.
Dokładna identyfikacja wymaga zbadania szkieletu koralowca w celu określenia położenia mezenteriów. Alternatywą jest analiza DNA.
Ubarwienie polipów jest zróżnicowane, a Tubastraea micranthus ma rozgałęzioną formę. Dendrophylliidae to koralowce niebudujące raf; przykładami są Tubastraea, Dendrophyllia, Balanophyllia, Rhizopsammia, Cladopsammia, Heteropsammia i Endopsammia.
Umieść ten koralowiec z dala od bezpośredniego oświetlenia. Silny przepływ laminarny bez widocznych turbulencji ani prądów poprzecznych jest korzystny, ale przepływ skierowany wprost na koralowiec powoduje uszkodzenia tkanek.
Dla tego koralowca zaleca się akwarium jednogatunkowe.
Koralowce z rodziny Dendrophylliidae nie mają zooksantelli i nie czerpią pożywienia ze światła. Koralowce azooksantellowe nie mają symbiotycznych glonów wytwarzających składniki odżywcze i energię w procesie fotosyntezy.
Przetrwanie w akwarium zależy od odpowiedniego karmienia każdego polipa, codziennie lub trzy do czterech razy w tygodniu. Przed karmieniem należy wyłączyć pompy. Odpowiednie pokarmy to granulat, pokarmy w proszku, takie jak Ultramarin i Cyclop Eeze, oraz mrożonki, takie jak jaja homara i lasonogi. Polipy potrzebują czasu na pobranie pokarmu, dlatego najpierw należy nakarmić zamieszkujące akwarium krewetki i ryby, aby ograniczyć ich próby podkradania go. Nawet małe polipy mogą pobierać duże kawałki pokarmu.
Mrożony pokarm należy rozmrażać w wodzie morskiej, a nie w wodzie z odwróconej osmozy ani w wodzie kranowej.
Pokarm w płynie, taki jak PolypLab Polyp, może pobudzić nowo wprowadzone kolonie do otwarcia polipów. Karmienie można rozpocząć, gdy polipy się otworzą.
Tempo wzrostu i rozmnażania zwiększa się, gdy poszczególne polipy skuteczniej pobierają podawany pokarm.
Polipy potrzebują czasu, aby przyzwyczaić się do karmienia przy świetle dziennym. Długa pipeta do karmienia pozwala karmić każdy polip osobno, a płynny pokarm podawany przez pipetę może początkowo zachęcać je do otwierania się.
Klosz do karmienia umieszczony nad koralowcem może zapobiec przeszkadzaniu przez ryby i inne zwierzęta podczas karmienia.
Przy dobrej pielęgnacji liczba polipów może się podwoić w ciągu sześciu miesięcy.
Fragmentacja jest trudna, a uszkodzenia tkanki mogą prowadzić do strat. Podczas rozmnażania płciowego poszczególne polipy uwalniają larwy planule, które osiadają w akwarium i mogą rozprzestrzeniać się na dużych obszarach. Powstałe w ten sposób koralowce można następnie przymocować klejem do skałek na szczepki.
Świeżo importowane okazy mogą przenosić drapieżniki.
Kolonie mogą kryć dobrze zakamuflowane ślimaki nagoskrzelne Phestilla melanobrachia. Ślimaki te mogą również atakować inne koralowce, w tym Dendrophyllia, Porites i Goniopora.