Niewiele wiadomo o Acanthurus nigroris. Dorosłe osobniki najłatwiej rozpoznać po cienkich niebieskich prążkach; ubarwienie głowy zwykle blednie ku szarości w miarę wzrostu ryby. Gatunek ten jest słabo reprezentowany w handlu akwarystycznym i zwykle trudno go zdobyć.
Pokokolce ogólnie mają ostre kolce lub cierniowate wyrostki na trzonie ogonowym. Mogą ich używać do obrony lub do zadawania poważnych ran innym rybom, choć niesprowokowane ataki są rzadkie. Próby tworzenia par czasami się udają, ale mogą też zakończyć się śmiercią drugiej ryby. Ryby, które początkowo się tolerują, mogą przestać się tolerować z wiekiem.
Pokokolce są aktywnymi pływakami, a małe osobniki młodociane bywają sprzedawane do akwariów o pojemności zaledwie 300 litrów, co często okazuje się nieodpowiednie. W niewoli mogą rozwinąć powtarzalne zachowanie, nieustannie pływając tam i z powrotem wzdłuż szyby.
Grupa ta zamieszkuje morza tropikalne i obejmuje około 90 gatunków w sześciu rodzajach. Wszystkie przechodzą planktonowe stadium larwalne. Ich dieta obejmuje glony i zjadane wraz z nimi drobne zwierzęta, podczas gdy niektóre pokokolce preferują plankton. Niska wartość energetyczna naturalnego pokarmu wymaga ciągłego żerowania. Są szczególnie związane z płytkimi obszarami rafowymi, gdzie silne światło słoneczne sprzyja bujnemu wzrostowi glonów.
Pokokolce są aktywne za dnia i spędzają dzień na poszukiwaniu pokarmu. Ich ostre zęby skubią glony ze skał i koralowców. Połykają również drobne ziarna piasku, które są ważne dla trawienia. Napędzają się płetwami piersiowymi, a płetwy ogonowej używają do sterowania, co nadaje ich pływaniu lekko kołyszący ruch. Wiele z nich potrafi szybko zmieniać barwę, aby przekazywać sygnały rybom czyścicielom lub innym przedstawicielom swojego gatunku.
Większość pokokolców żyje obecnie w akwariach znacznie dłużej niż dziesięć lat. Prawdopodobnie przyczyniają się do tego lepsza jakość wody i bardziej zbilansowana dieta zawierająca więcej pokarmu roślinnego. Ich dieta akwariowa powinna obejmować szeroką gamę pokarmów roślinnych, takich jak sałata, mniszek lekarski, nori i płatki zawierające Spirulina, z mrożonkami jako uzupełnieniem. Niewłaściwe żywienie może przyczyniać się do erozji głowy i linii bocznej, czyli HLLE, u pokokolców i spokrewnionych z nimi ryb, w tym syganowatych; Zebrasoma xanthurum jest na nią szczególnie podatny.
Opisy rozmieszczenia znacznie się różnią. Jeden wymienia Seszele, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Indie, Indonezję, Filipiny, Wietnam, Samoa Amerykańskie, Australię, atol Caroline i Wyspy Cooka. Inny wymienia Fidżi, Polinezję Francuską, Guam, Hawaje, atol Johnston, Markizy, Wyspy Marshalla, Mikronezję, Nową Kaledonię, Niue, Mariany Północne, Palau, grupę wysp Pitcairn, Samoa, Tongę, archipelag Tuamotu i Wake.
Występowanie: Hawaje, Atol Johnston, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Wyspy Marshalla, Oceania, Dalekie Wyspy Mniejsze Stanów Zjednoczonych
Pokolce (Acanthuridae) mają ostrza przypominające rogi tuż przed nasadą ogona. Służą one głównie do ochrony przed drapieżnikami, ale są również używane podczas walk między osobnikami. Powstałe głębokie rany cięte mogą powodować trwałe obrażenia i często prowadzą do natychmiastowej śmierci.
Utrzymywanie pokolców parami w akwarium może prowadzić do częstych konfliktów. Jeden akwarysta podaje, że wielokrotnie obserwował to u Zebrasoma flavescens.
Ostrza tej ryby, przypominające skalpele, mogą powodować głębokie rany cięte, także u akwarystów próbujących manipulować nią lub łapać ją gołymi rękami. Podczas łapania pokolców w celu przeniesienia przypominające róg ostrze może łatwo zaplątać się w siatkę.
Nieostrożne obchodzenie się z tą rybą może skutkować głębokimi ranami ciętymi.