Gatunek ten, spotykany zwykle wzdłuż głębokich zewnętrznych ścian raf, jest dostępny w handlu akwarystycznym. Liczne, bardzo cienkie paski pokrywają jego ciało, płetwę grzbietową i płetwę odbytową. Podobnie jak inne gatunki z rodzaju Acanthurus, wymaga dużo miejsca do pływania.
Pokolce mają na ogół ostre kolce lub cierniowate wyrostki na trzonie ogonowym. Mogą one służyć do obrony lub zadawania poważnych obrażeń innym rybom, choć niesprowokowane ataki są rzadkie. Próby dobrania par czasami się udają, ale mogą też zakończyć się śmiercią drugiej ryby. Zgodność między rybami może pogarszać się z wiekiem, nawet jeśli początkowo ich połączenie było udane.
Małe, młodociane pokolce wciąż sprzedaje się do akwariów mieszczących zaledwie 300 litrów, co często okazuje się nieodpowiednim rozwiązaniem. U tych aktywnie pływających ryb mogą w niewoli pojawiać się powtarzalne zachowania, takie jak ciągłe pływanie tam i z powrotem wzdłuż szyby.
Rodzina pokolcowatych obejmuje około 90 gatunków w sześciu rodzajach i zamieszkuje morza tropikalne. Wszystkie przechodzą planktoniczne stadium larwalne. Grupa ta obejmuje ryby skubiące glony, które wraz z pokarmem zjadają też drobne zwierzęta, a także ryby preferujące plankton. Pokolce na ogół żerują przez cały dzień, ponieważ ich naturalny pokarm ma niską wartość energetyczną. Często występują w płytkich partiach raf, z obfitym światłem słonecznym i bujnym wzrostem glonów. Ostrymi zębami zeskubują glony ze skał i koralowców, a także połykają drobne ziarna piasku, które są ważne dla trawienia.
Pokolce napędzają się płetwami piersiowymi i sterują ogonem, co nadaje ich ruchom podczas pływania lekko kołyszący charakter. Wiele z nich potrafi szybko zmieniać ubarwienie, aby przekazywać sygnały rybom czyścicielom lub osobnikom własnego gatunku.
Większość pokolców żyje obecnie w akwariach znacznie dłużej niż dziesięć lat. Prawdopodobnie wiąże się to z lepszą jakością wody i bardziej zbilansowaną dietą, zawierającą większy udział pokarmów roślinnych. Urozmaicona dieta dostosowana do ich przeważnie roślinożernego sposobu odżywiania powinna obejmować sałatę, mniszek lekarski, nori i płatki zawierające Spirulina, z pokarmem mrożonym jako uzupełnieniem. Nieprawidłowe żywienie może predysponować pokolce i spokrewnione z nimi ryby, takie jak siganusy, do erozji głowy i linii bocznej, czyli HLLE, na którą szczególnie podatny jest Zebrasoma xanthurum.
Występowanie: Australia, Wyspy Australskie (Wyspy Tubuai i Wyspy Bassa), Morze Celebes, Flores, Polinezja Francuska, Wyspy Towarzystwa (Wyspy Towarzystwa), Guam, Indonezja, Indo-Pacyfik, Kiribati, Małe Wyspy Sundajskie, Maumere, Nowa Kaledonia, Mariany Północne, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Pitcairn, Wyspy Salomona, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Archipelag Tuamotu, Dalekie Wyspy Mniejsze Stanów Zjednoczonych, Atol Wake, Pacyfik Zachodni
Pokolce (Acanthuridae) mają ostrza przypominające rogi tuż przed nasadą ogona. Służą one głównie do ochrony przed drapieżnikami, ale są również używane podczas walk między osobnikami. Powstałe głębokie rany cięte mogą powodować trwałe obrażenia i często prowadzą do natychmiastowej śmierci.
Utrzymywanie pokolców parami w akwarium może prowadzić do częstych konfliktów. Jeden akwarysta podaje, że wielokrotnie obserwował to u Zebrasoma flavescens.
Ostrza tej ryby, przypominające skalpele, mogą powodować głębokie rany cięte, także u akwarystów próbujących manipulować nią lub łapać ją gołymi rękami. Podczas łapania pokolców w celu przeniesienia przypominające róg ostrze może łatwo zaplątać się w siatkę.
Nieostrożne obchodzenie się z tą rybą może skutkować głębokimi ranami ciętymi.