Amphiprion biaculeatus
Ta bardzo agresywna i terytorialna ryba może atakować w całym akwarium. Mimo to można ją z powodzeniem utrzymywać. Przyjmuje pokarmy mrożone, a po aklimatyzacji także granulat lub pelety.
Osiągając 17 cm, jest największym gatunkiem błazenka, natomiast samce pozostają znacznie mniejsze i osiągają 6–7 cm. Amphiprion biaculeatus różni się od innych błazenków obecnością kolca na dolnej części pokrywy skrzelowej. Ubarwienie waha się od jasnoczerwonego przez brunatnoczerwone po bordowe. Osobniki młodociane i małe samce są jaskrawoczerwone, natomiast samice ciemnieją z wiekiem, stając się ostatecznie kasztanowobrązowe do niemal czarnych. Wąskie pasy są białe, niekiedy szare u dużych samic, a u populacji występującej wokół Sumatry i wysp Mentawai — żółte.
Dorosłe osobniki zamieszkują laguny i rafy, zwłaszcza osłonięte wody przybrzeżne, i zwykle występują w parach ze znacznie mniejszym samcem. Ich głównym pokarmem są zooplankton i glony bentosowe. Jaja przywierają do podłoża, a samiec ich pilnuje i je natlenia. Do ukwiałów, z którymi są związane, należą Entacmaea quadricolor, Heteractis aurora, Radianthus crispa i Stichodactyla mertensii.
Gatunek ten jest wystarczająco blisko spokrewniony z Amphiprion ocellaris, by się z nim krzyżować.
Występowanie: Andamany i Nikobary, Australia, Bali, Wyspy Banggai, Fidżi, Flores, Wielka Rafa Koralowa, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Malezja, Mikronezja, Mjanma (dawniej Birma), Nowa Kaledonia, Palau, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Queensland (Australia Wschodnia), Raja Ampat, Wyspy Salomona, Sumatra, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Wyspy Togian, Vanuatu, Wietnam, Australia Zachodnia, Pacyfik Zachodni
Błazenki rozpoczynają życie jako samce, a następnie mogą stać się samicami. Gdy dwa młode osobniki tej samej wielkości przebywają razem, bardziej dominujący osobnik rozwija się w samicę. Jeśli dwie samice tej samej wielkości są trzymane razem, słabsza z nich zmienia się z powrotem w samca. Proces ten może trwać kilka tygodni i wiąże się z zaciekłymi walkami, podczas których dominująca samica wielokrotnie wywiera presję na słabszą rybę, aż do zakończenia przemiany. W grupie akwariowej śmierć dominującej samicy skłania dominującego samca do przemiany w samicę, a wcześniej podporządkowana ryba przejmuje rolę dominującego samca. Zmiany te pozwalają na szybkie wznowienie rozrodu. Po ustaleniu się hierarchii samica nadal rośnie, stając się o około 1–3 cm większa od samca, zależnie od początkowej wielkości danego gatunku.
Osobniki rozmnożone w niewoli są uważane za odporniejsze pod względem zdrowotnym niż ryby odłowione w naturze.
Ryby z kompleksu Polymnus są agresywne i terytorialne.