Amphiprion clarkii
Amphiprion clarkii jest bardzo agresywny i terytorialny i może atakować ryby w całym akwarium. Dorosłe osobniki zamieszkują laguny i zewnętrzne stoki raf. Według doniesień gatunek ten żyje do 11 lat.
Do jego ukwiałów gospodarzy należą Cryptodendrum adhaesivum, Entacmaea quadricolor, Heteractis aurora, Radianthus crispa, Radianthus magnifica, Radianthus malu, Radianthus doreensis, Stichodactyla gigantea, Stichodactyla haddoni i Stichodactyla mertensii.
Gatunek ten wykazuje największą zmienność ubarwienia wśród błazenków, a różnice są związane z miejscem występowania, płcią, wiekiem i ukwiałem gospodarzem. Występuje zarówno zwykła forma barwna, jak i forma czarna, melanistyczna. Dorosłe osobniki z Vanuatu i Nowej Kaledonii są pomarańczowożółte z dwoma pionowymi białymi pasami. Różnice związane z płcią mogą obejmować biały ogon u samic i żółty ogon u samców. Osobniki młodociane są pomarańczowożółte z pionowymi białymi pasami. Ryby związane ze Stichodactyla mertensii mają przeważnie czarne ubarwienie podstawowe.
Obserwacje ośmiu par rozrodczych na rafie u wybrzeży Filipin wykazały tendencję do częstszego rozmnażania w chłodniejszych miesiącach, z głównym sezonem od listopada do maja. Produkcja jaj wzrastała w miarę zbliżania się nowiu i malała po pełni. Ten sezonowy wzorzec przypomina wzorzec innych gatunków błazenków żyjących w strefach umiarkowanych.
Na dzień przed tarłem partnerzy zwykle ścigają się nawzajem i zbliżają do siebie drżącymi ruchami. Wcześniej czyszczą miejsce składania ikry. W sprzyjających warunkach płat ikry ma wymiary około 3 × 5 cm. Pierwszego dnia jaja są żółtawopomarańczowe i eliptyczne. Tuż przed wykluciem przez przezroczyste osłonki jajowe widać srebrzyste źrenice i czerwonopomarańczowy woreczek żółtkowy. Wykluwanie następuje wkrótce po wyłączeniu oświetlenia dziennego. Świeżo wyklute larwy na krótko opadają na dno, po czym płyną ku powierzchni.
Świeżo wyklute Amphiprion clarkii mierzą 3–4 mm i mają otwory gębowe o szerokości około 200–250 µm. Żywy pokarm nie powinien być większy niż 100 µm; większe ofiary powodują bardzo wysoką śmiertelność. Larwy płyną w kierunku światła, choć reakcja ta słabnie z wiekiem, co umożliwia ich zbieranie za pomocą pułapki świetlnej. U różnych gatunków błazenków stadium larwalne może trwać 8–12 dni, zależnie od gatunku.
Akwarium do odchowu o pojemności 10–30 litrów, zależnie od liczby larw, powinno mieć ogrzewanie, napowietrzanie i oświetlenie. Ciemne osłony tylnej ściany, boków i dna pomagają larwom dostrzegać pokarm. Odpowiednie pokarmy, w tym pelagiczne widłonogi, dekapsulowane jaja Artemia i wrotki, powinny być dostępne w wystarczających ilościach. Wyjmowane podłoże tarliskowe można przenieść do akwarium do odchowu na dzień przed wykluciem, chroniąc ikrę przed kontaktem z powietrzem i silnym światłem. Użycie stosunkowo niewielu larw przy pierwszej próbie rozmnażania ułatwia zapisywanie ilości podawanego pokarmu i ustalenie rutynowego postępowania.
Karmienie rozpoczyna się dwa do trzech dni po wykluciu. Wzbogacone Brachionus plicatilis lub Brachionus rotundiformis albo pelagiczne widłonogi są wymieniane jako pokarmy początkowe na dni 1–5. Harmonogram karmienia wprowadza mieszaninę Brachionus, widłonogów i naupliusów Artemia od dnia 6, choć podaje się również, że naupliusy Artemia podawane przed dniem 7 pozostają niestrawione i powodują wysoką śmiertelność z powodu niedostatecznie rozwiniętego przewodu pokarmowego. Widłonogi muszą być dostępne w odpowiednich rozmiarach i ilościach; od dnia 15 wymieniane są ofiary o wielkości 250 µm lub większej, w tym dorosłe widłonogi.
Po dniu 7 larwy mierzą 6–8 mm, swobodnie pływają w toni wodnej i są opisywane jako w pełni rozwinięte. Pierwszy pas pojawia się podczas metamorfozy około dni 15–17, a metamorfoza jest zakończona od dnia 25. Przy dobrym karmieniu osobniki młodociane mogą osiągnąć 2 cm w ciągu 60 dni.
Badania nad larwami Amphiprion wykazały, że podawanie widłonogów kalanoidalnych od wyklucia poprawiało przeżywalność, wzrost i odporność. Larwy te są drapieżnikami posługującymi się wzrokiem i wymagają określonego składu wysoce nienasyconych kwasów tłuszczowych HUFA, w tym kwasu eikozapentaenowego (EPA) i kwasu dokozaheksaenowego (DHA), którego nie zapewniały wrotki w połączeniu ze wzbogaconymi Artemia. Niedobory mogą powodować nieprawidłowe pasy podczas metamorfozy oraz zaburzać wzrok, rozwój szkieletu, odporność na stres i rozwój przewodu pokarmowego.
Występowanie: Andamany i Nikobary, Morze Arabskie, Australia, Wyspy Banggai, Chiny, Fidżi, Zatoka Omańska / Oman, Guam, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Komodo, Korea, Malezja, Malediwy, Mikronezja, Nowa Kaledonia, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Raja Ampat, Wyspy Salomona, Singapur, Sri Lanka, Tajwan, Tanzania, Tajlandia, Tonga, Vanuatu, Wietnam, Wyspa Bożego Narodzenia, Pacyfik Zachodni
Ryba ta jest łatwa w utrzymaniu i przyjmuje pokarmy mrożone. Po aklimatyzacji zjada również granulat lub pelety.
Błazenki rozpoczynają życie jako samce, a następnie mogą stać się samicami. Gdy dwa młode osobniki tej samej wielkości przebywają razem, bardziej dominujący osobnik rozwija się w samicę. Jeśli dwie samice tej samej wielkości są trzymane razem, słabsza z nich zmienia się z powrotem w samca. Proces ten może trwać kilka tygodni i wiąże się z zaciekłymi walkami, podczas których dominująca samica wielokrotnie wywiera presję na słabszą rybę, aż do zakończenia przemiany. W grupie akwariowej śmierć dominującej samicy skłania dominującego samca do przemiany w samicę, a wcześniej podporządkowana ryba przejmuje rolę dominującego samca. Zmiany te pozwalają na szybkie wznowienie rozrodu. Po ustaleniu się hierarchii samica nadal rośnie, stając się o około 1–3 cm większa od samca, zależnie od początkowej wielkości danego gatunku.
Osobniki rozmnożone w niewoli są uważane za odporniejsze pod względem zdrowotnym niż ryby odłowione w naturze.
Tarło rozpoczyna się dwie do trzech godzin po włączeniu oświetlenia i trwa od 30 minut do dwóch godzin.
Temperatura wody wpływa na liczbę zapłodnionych jaj i czas trwania tarła; różnica 1°C może na przykład zmienić ten czas o ±2–3 dni. U ryb i krewetek o rozdzielonych płciach temperatura może również wpływać na płeć potomstwa. Temperatury niższe od typowych dla danego regionu prowadzą do powstawania głównie larw żeńskich, natomiast wyższe temperatury dają głównie samce. Warunki w akwarium, w tym długość oświetlenia i zagęszczenie obsady, również mogą wpływać na płeć.
Wielkość zniesienia i liczba larw zależą od wieku i kondycji rodziców, warunków wodnych, jakości pokarmu, stresu oraz poziomu tlenu rozpuszczonego w wodzie. Pokarm wyższej jakości skutkuje większą liczebnością.
Ryby z kompleksu Clarkii są bardzo agresywne i terytorialne oraz mają skłonność do atakowania.