Heteractis crispa jest ukwiałem gospodarzem, choć akceptowane są również Radianthus crispa i Entacmaea quadricolor. Ryba ta spędza dużo czasu, pływając po akwarium, i zwykle wchodzi do swojego ukwiału tylko nocą lub w razie zagrożenia. Temperatura wody w jej zasięgu występowania może spadać do 18 stopni, dlatego przy wysokich temperaturach należy zachować dużą ostrożność. Jest trudna do zdobycia.
Dorosłe osobniki są ciemnobrązowe, z trzema białymi pasami i szeroką białą obwódką płetwy ogonowej. Środkowy pas na ciele jest ponad dwa razy szerszy niż odpowiadający mu pas u większości pozostałych błazenków.
Małe osobniki młodociane różnią się ubarwieniem. Po aklimatyzacji są czarne lub ciemnobrązowe, z trzema białymi pasami na ciele, ale środkowy pas jest wąski. Przechodzi on przez drugi kolec płetwy odbytowej i promienie 3–7 płetwy grzbietowej, biegnąc dalej wzdłuż zewnętrznej krawędzi tych promieni. Pozostała część miękkiej płetwy grzbietowej jest żółta. Pas na trzonie ogonowym biegnie przez jego brzuszną stronę i wzdłuż górnej krawędzi płetwy ogonowej. Większość ogona jest żółta, z czarną obwódką, która staje się wyraźniejsza ku tyłowi. Pysk jest żółty, a pigment sięga przedniej krawędzi oka. Pozostałe części płetw grzbietowej, odbytowej i brzusznych są ciemne.
Odnotowane zniesienia liczyły od 800 do 3870 jaj.
Występowanie: Australia, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Wyspa Lord Howe, Nowa Kaledonia, Nowa Południowa Walia (Australia Wschodnia), Norfolk, Queensland (Australia Wschodnia), Morze Tasmana, Pacyfik Zachodni
Błazenki rozpoczynają życie jako samce, a następnie mogą stać się samicami. Gdy dwa młode osobniki tej samej wielkości przebywają razem, bardziej dominujący osobnik rozwija się w samicę. Jeśli dwie samice tej samej wielkości są trzymane razem, słabsza z nich zmienia się z powrotem w samca. Proces ten może trwać kilka tygodni i wiąże się z zaciekłymi walkami, podczas których dominująca samica wielokrotnie wywiera presję na słabszą rybę, aż do zakończenia przemiany. W grupie akwariowej śmierć dominującej samicy skłania dominującego samca do przemiany w samicę, a wcześniej podporządkowana ryba przejmuje rolę dominującego samca. Zmiany te pozwalają na szybkie wznowienie rozrodu. Po ustaleniu się hierarchii samica nadal rośnie, stając się o około 1–3 cm większa od samca, zależnie od początkowej wielkości danego gatunku.
Osobniki rozmnożone w niewoli są uważane za odporniejsze pod względem zdrowotnym niż ryby odłowione w naturze.
Ryby z kompleksu Polymnus są agresywne i terytorialne.