Ten wargacz występuje w Pacyfiku od Sulawesi po Wyspy Line i żyje w grupach na głębokości 20–75 m. Po raz pierwszy odkryto go u wybrzeży Wyspy Bożego Narodzenia w 1996 roku.
Jego smukłe ciało pokrywają czerwone i białe pasy, przy czym szersze czerwonawe pasy stają się czarniawe ku tyłowi. Dorosłe osobniki mają cztery szerokie czerwone pasy, przyciemnione czernią w okolicy trzonu ogonowego i płetwy ogonowej, natomiast młode osobniki są biało-czarne. Na pokrywie skrzelowej znajduje się czarna plama. Płetwa ogonowa ma dużą czarną plamę, za którą w kierunku tylnej krawędzi często występują sierpowate pasma bieli, żółci, czerwieni i/lub czerni. Białawe płetwy brzuszne odróżniają go od Bodianus masudai.
Rzadko jest dostępny w handlu akwarystycznym. Aklimatyzacja jest trudna, ale zadomowione osobniki można z powodzeniem utrzymywać. Podobnie jak inne duże gatunki z rodzaju Bodianus może wyskoczyć z akwarium.
Występowanie: Fidżi, Flores, Ocean Indyjski, Indonezja, Kiribati, Sporady Środkowopolinezyjskie, Morze Czerwone, Celebes, Wyspa Bożego Narodzenia
Zabezpieczenie przed wyskakiwaniem zapobiega wydostawaniu się ryb z akwarium, również tych aktywnych nocą. Wiele wargaczy, ryb z rodziny żagiewkowatych, ślizgowatych i różnych babkowatych czasami wyskakuje z nieprzykrytego zbiornika, gdy zostaną spłoszone podczas nocnego odpoczynku. Następnego ranka często znajduje się je wyschnięte na dywanach lub szklanych krawędziach albo odkrywa później za akwarium. Mureny mogą uciec nawet przy założonym zabezpieczeniu, dlatego zabezpieczenie należy dodatkowo obciążyć. Mała lampka nocna pomaga rybom orientować się w ciemności.