Caesio cuning ma wysokie ciało, a środki łusek są jaśniejsze niż ich krawędzie. Górna część ciała jest szaroniebieska wszędzie tam, gdzie nie jest żółta, natomiast dolna jedna trzecia ciała, dolne partie boków i brzuch są białe, czasami z różowym odcieniem. Płetwy piersiowe, brzuszne i odbytowa mają barwę od białej do różowej. Duża płetwa ogonowa jest żółta i pozbawiona wyraźnych czarnych znaków; płetwa grzbietowa jest szaroniebieska z przodu i żółta z tyłu. Ciągły nadskroniowy pas łusek przecinający grzbietową linię środkową odróżnia ten gatunek od Caesio teres.
Zamieszkuje przybrzeżne rafy skaliste i koralowe na głębokości 1–60 m i często występuje w wodzie z zawiesiną mułu, o słabej widoczności. Ławice żerują na zooplanktonie w otwartej toni wodnej. Osobniki młodociane zjadają głównie niegalaretowaty zooplankton, a w wieku około jednego roku przechodzą na pokarm złożony przede wszystkim z galaretowatych organizmów. Zmianie tej towarzyszy przeniesienie się z przeważnie osłoniętych raf do bardziej odsłoniętych siedlisk rafowych. Pokarm obejmuje salpy, beczułkowce, Pteropoda, heteropody i Chaetognatha.
Składa duże liczby drobnych jaj pelagicznych i jest żywicielem licznych pasożytów. Metody połowu różnią się geograficznie: na Sri Lance przeważają ręczne linki wędkarskie, w zachodniej Tajlandii i Malezji pułapki, a w Zatoce Tajlandzkiej włoki. W Indonezji, na Filipinach i w Papui-Nowej Gwinei stosuje się między innymi sieci, do których napędza się ryby, pułapki i sieci skrzelowe.
Fizylierowate ogólnie słabo nadają się do akwariów, ponieważ zwykle osiągają około 35–40 cm i nieustannie pokonują znaczne odległości. Akwaria poniżej 3000 litrów są nieodpowiednie; ich utrzymywanie można rozważyć w systemach mieszczących kilka tysięcy litrów. Sporadycznie trafiają do handlu akwarystycznego. Fizylierowate są bardzo wrażliwe na transport, ale po zaaklimatyzowaniu mogą dobrze sobie radzić. Jeden akwarysta podaje, że obserwowane osobniki ostatecznie zaakceptowały Artemia i okazały się możliwe do utrzymania. Fizylierowate można utrzymywać w grupach, chociaż niewielka liczba osobników rzadko pozostaje razem jako widoczna grupa.
Występowanie: Andamany i Nikobary, Australia, Wyspy Banggai, Bangladesz, Brunei Darussalam, Chiny, Hongkong, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Jawa, Kambodża, Malezja, Malediwy, Mikronezja, Moluki, Mjanma (dawniej Birma), Nowa Kaledonia, Wyspy Ogasawara, Palau, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Raja Ampat, Riukiu, Wyspy Salomona, Singapur, Sri Lanka, Sumatra, Tajwan, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Morze Timor, Wyspy Togian, Vanuatu, Wietnam, Pacyfik Zachodni