Canthigaster inframacula jest rzadko spotykany, co przypisuje się jego głęboko położonym siedliskom i ograniczonemu zasięgowi geograficznemu. Informacje pozostają skąpe: publikowane zakresy głębokości różnią się, podając wartości 100–157 metrów i 124–274 metrów. Występuje głęboko w toni wodnej nad podłożem skalistym i piaszczystym, a także jest wyładowywany jako przyłów.
U zwierząt morskich ogólnie toksyczność może różnić się między gatunkami, występować przez cały rok lub sezonowo i obejmować całe zwierzę albo tylko określone narządy. Toksyczność bierna nie wiąże się z obecnością aparatu do wstrzykiwania trucizny i nie służy chwytaniu zdobyczy. Do narażenia może dojść, gdy drapieżnik bierze zwierzę do pyska lub je zjada; niektóre toksyny mogą być również wchłaniane przez skórę lub przy dotknięciu, a niektóre stanowią zagrożenie przy wdychaniu. Toksyny mogą być przechowywane w gruczołach, jak u drzewołazów, lub skupiać się w narządach, takich jak wątroba u ryb rozdymkowatych. Mogą pochodzić z własnych komórek wydzielniczych zwierzęcia, mikroorganizmów lub pokarmu, jak u gąsienic proporzycy marzymłódki. U ryb rozdymkowatych ogólnie toksyny wątrobowe mogą zabić człowieka w bardzo małych ilościach.
Zatrucie ciguaterą może wystąpić po spożyciu ryb z grup Acanthuridae, Aluteridae, Balistidae, Carangidae, Chaetodontidae, Grammistini, Labridae, Lethrinidae, Lutjanidae, Muraenidae, Scaridae, Serranidae i Sphyraenidae. Niektóre małże morskie gromadzą neurotoksynę saksytoksynę, która po ich spożyciu może powodować nudności, wymioty, biegunkę, ból brzucha i porażenie oddechowe. Zatrucie może również wynikać ze spożycia niektórych skorupiaków należących do następujących grup: Actaeodes, Ategatopsis, Atergatis, Birgus, Calappa, Charybdis, Carcinoscorpius, Carpilius, Cyclodius, Daira, Daldorfia, Demania, Eriphia, Etisus, Grapsus, Hemigrapsus, Leptodius, Lophozozymus, Lybia, Metopograpsus, Neoxanthias, Ovalipes, Percnon, Platypodia, Pilodius, Portunus, Schizophrys, Thalamita, Tachypleus, Juxtaxanthias, Xanthidae i Zozymus.
Występowanie: Hawaje, Japonia, Wyspy Ogasawara, Wietnam
Ryby rozdymkowate mogą wytwarzać toksyny, takie jak tetrodotoksyna i saksytoksyna, które mogą gromadzić się w ich skórze, gonadach i wątrobie. Ich toksyczność różni się w zależności od gatunku, obszaru geograficznego i pory roku. Ich spożycie może spowodować śmiertelne zatrucie. Tetrodotoksyna, obecna w fugu, jest 1000 razy bardziej toksyczna niż cyjanek i może powodować śmierć wskutek porażenia mięśni oddechowych.