Canthigaster solandri
Rozdymki na ogół wymagają bardzo dobrych warunków wodnych, ponieważ w przeciwnym razie mają skłonność do problemów z oczami. Z doświadczeń akwarystów wynika, że żyją około 5–7 lat.
Gdy pokarm jest dostępny, chętnie zjadają go w dużych ilościach, preferując skorupiaki i mięczaki w muszlach. Regularne posiłki złożone z mięczaków w muszlach, krabów i langust pomagają utrzymać krótkie zęby. Nieodpowiednia dieta może prowadzić do przerostu zębów, co wymaga ich spiłowania przez wykwalifikowanego lekarza weterynarii, gdy ryba jest poddana znieczuleniu.
Utrzymywanie rozdymek z bezkręgowcami wiąże się z pewnymi zagrożeniami, w tym ze strony niektórych zoantusów.
Występowanie: Afryka, Samoa Amerykańskie, Andamany i Nikobary, Wyspy Australskie (Wyspy Tubuai i Wyspy Bassa), Wyspy Cooka, Polinezja Francuska, Wyspy Gambiera, Wyspy Towarzystwa (Wyspy Towarzystwa), Zatoka Omańska / Oman, Guam, Hawaje, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Jemen, Kiribati, Sporady Środkowopolinezyjskie, Malediwy, Wyspy Marshalla, Mauritius, Mikronezja, Mozambik, Nowa Gwinea (Nowa Gwinea Zachodnia i Papua-Nowa Gwinea), Nowa Kaledonia, Mariany Północne, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Wyspy Salomona, Samoa, Sri Lanka, Republika Południowej Afryki, Tajwan, Tanzania, Tajlandia, Tonga, Archipelag Tuamotu, Vanuatu, Wietnam, Zachodni Ocean Indyjski
Ryby rozdymkowate mogą wytwarzać toksyny, takie jak tetrodotoksyna i saksytoksyna, które mogą gromadzić się w ich skórze, gonadach i wątrobie. Ich toksyczność różni się w zależności od gatunku, obszaru geograficznego i pory roku. Ich spożycie może spowodować śmiertelne zatrucie. Tetrodotoksyna, obecna w fugu, jest 1000 razy bardziej toksyczna niż cyjanek i może powodować śmierć wskutek porażenia mięśni oddechowych.