Centropyge bicolor
Centropyge bicolor zwykle łatwo przyzwyczaja się do życia w akwarium i dobrze przystosowuje się do pokarmów gotowych. Zeskubuje również porastające powierzchnie glony. Na ogół jest łatwy w utrzymaniu, chociaż maksymalna długość 15 cm sprawia, że jest dość duży do niektórych akwariów domowych.
Występowanie: Andamany i Nikobary, Australia, Baker, Bali, Wyspy Banggai, Bangladesz, Brunei Darussalam, Archipel Czagos (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Chiny, Dżibuti, Erytrea, Fidżi, Flores, Polinezja Francuska, Zatoka Omańska / Oman, Wielka Rafa Koralowa, Guam, Hongkong, Howland, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Japonia, Wyspa Jarvis, Jemen, Atol Johnston, Kambodża, Kenia, Rafa Kingman, Kiribati, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Komodo, Komory, Reunion, Madagaskar, Malezja, Malediwy, Wyspy Marshalla, Mauritius, Midway, Mikronezja, Mozambik, Mjanma (dawniej Birma), Naoero (Nauru), Nowa Kaledonia, Mariany Północne, Wyspy Ogasawara, Afryka Wschodnia, Pacyfik Wschodni, Pakistan, Palau, Atol Palmyra, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Queensland (Australia Wschodnia), Raja Ampat, Riukiu, Wyspy Salomona, Samoa, Singapur, Somalia, Sri Lanka, Republika Południowej Afryki, Tajwan, Tanzania, Tajlandia, Wyspy Togian, Tokelau, Tonga, Tuvalu, Vanuatu, Wietnam, Atol Wake, Wyspa Bożego Narodzenia, Pacyfik Zachodni, Zachodni Ocean Indyjski
Ryba ta rozpoczyna życie jako samica. Gdy dwa osobniki są trzymane razem, bardziej dominujący staje się samcem. Aby utworzyć parę, najlepiej wprowadzić jednocześnie dwie ryby różnej wielkości. Jeśli jedna jest już zadomowiona, nowy osobnik powinien być znacznie mniejszy lub większy. Dodanie większego osobnika może zmniejszyć agresję między nimi, choć walki mogą nadal występować, dopóki ich płeć się nie ustali.
W naturze ustniczki karłowate żyją w parach lub grupach składających się z jednego samca i kilku samic, zwykle wśród koralowców.
Ryba ta żywi się głównie glonami, drobnymi bezkręgowcami i gąbkami. Może również podskubywać koralowce LPS i SPS, przydacznie oraz gorgonie, powodując uszkodzenia wskutek ugryzień. Poszczególne osobniki różnią się pod względem tego, co podskubują. Skłonność ta jest wrodzona i występuje także u ryb rozmnożonych w niewoli, choć być może w mniejszym stopniu niż u osobników odłowionych w naturze.
Trzymanie pary czasami ogranicza podskubywanie, ale uszkodzenia mogą zamiast tego się nasilić, jeśli jedna ryba naśladuje drugą. Koralowce o intensywnym wzroście lub takie, które osiągnęły pewną wielkość, mogą być w stanie tolerować te uszkodzenia.