Centropyge fisheri jest bentopelagicznym gatunkiem roślinożernym występującym na rafach, nad podłożem koralowym w kanałach, wzdłuż stoków raf i na obszarach rumowiska. Na wewnętrznych rafach często widuje się małe, luźne grupy. Zwykle występuje głębiej niż 30 m.
Płetwa ogonowa jest niemal przezroczysta, o odcieniu od białawego do żółtawego, z ciemnymi obszarami w przedniej części jej górnej i dolnej krawędzi. Kontrastuje to z ciemnoniebieskimi płetwami ogonowymi Centropyge argi i Centropyge aurantonotus oraz z jaskrawożółtą do pomarańczowej płetwą ogonową Centropyge resplendens z ciemnoniebieską zewnętrzną krawędzią.
Nie występuje wyłącznie na Hawajach, choć osobniki hawajskie różnią się ubarwieniem od osobników z innych miejsc. W handlu akwarystycznym bywa dostępny sporadycznie, podczas gdy dawniej był bardzo rzadki.
Opisywano go jako trudnego w utrzymaniu ze względu na wyspecjalizowaną dietę, jednak odnotowano tarło w akwariach. Potwierdzono zmianę płci w obu kierunkach. Samce mają niebiesko obrzeżone płetwy, natomiast samice nie mają tego obrzeżenia.
Występowanie: Samoa Amerykańskie, Australia, Polinezja Francuska, Hawaje, Indonezja, Japonia, Atol Johnston, Kenia, Madagaskar, Malediwy, Markizy, Wyspy Marshalla, Mauritius, Mozambik, Nowa Kaledonia, Wyspy Ogasawara, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Riukiu, Wyspy Salomona, Samoa, Tahiti, Tajwan, Tonga, Archipelag Tuamotu, Wyspa Bożego Narodzenia
Ryba ta rozpoczyna życie jako samica. Gdy dwa osobniki są trzymane razem, bardziej dominujący staje się samcem. Aby utworzyć parę, najlepiej wprowadzić jednocześnie dwie ryby różnej wielkości. Jeśli jedna jest już zadomowiona, nowy osobnik powinien być znacznie mniejszy lub większy. Dodanie większego osobnika może zmniejszyć agresję między nimi, choć walki mogą nadal występować, dopóki ich płeć się nie ustali.
W naturze ustniczki karłowate żyją w parach lub grupach składających się z jednego samca i kilku samic, zwykle wśród koralowców.
Ryba ta żywi się głównie glonami, drobnymi bezkręgowcami i gąbkami. Może również podskubywać koralowce LPS i SPS, przydacznie oraz gorgonie, powodując uszkodzenia wskutek ugryzień. Poszczególne osobniki różnią się pod względem tego, co podskubują. Skłonność ta jest wrodzona i występuje także u ryb rozmnożonych w niewoli, choć być może w mniejszym stopniu niż u osobników odłowionych w naturze.
Trzymanie pary czasami ogranicza podskubywanie, ale uszkodzenia mogą zamiast tego się nasilić, jeśli jedna ryba naśladuje drugą. Koralowce o intensywnym wzroście lub takie, które osiągnęły pewną wielkość, mogą być w stanie tolerować te uszkodzenia.