Centropyge flavissima zamieszkuje rafy koralowe tropikalnego Pacyfiku, zwykle w płytkich wodach do głębokości 25 m. Młodociane Acanthurus pyroferus naśladują jego wygląd.
Na ogół dobrze współżyje z innymi rybami i zwykle okazuje się odpornym mieszkańcem akwarium. Ustniczki ogólnie żyją w haremach i powinny otrzymywać urozmaiconą dietę obejmującą pokarmy mrożone, nori, banana lub ogórka.
Należy wybierać osobniki rozmnożone w niewoli, ilekroć są dostępne. Opisuje się je jako niezmiennie znacznie odporniejsze od ryb odłowionych w naturze i już przyzwyczajone do pobierania pokarmu w niewoli.
Występowanie: Samoa Amerykańskie, Andamany i Nikobary, Australia, Wyspy Australskie (Wyspy Tubuai i Wyspy Bassa), Wyspy Cooka, Fidżi, Polinezja Francuska, Wyspy Gambiera, Wyspy Towarzystwa (Wyspy Towarzystwa), Wielka Rafa Koralowa, Guam, Hawaje, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Jawa, Karoliny, Kiribati, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Wyspa Lord Howe, Markizy, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Moorea, Naoero (Nauru), Nowa Kaledonia, Niue, Mariany Północne, Wyspy Ogasawara, Okinawa, Wyspa Wielkanocna (Rapa Nui), Palau, Filipiny, Pitcairn, Queensland (Australia Wschodnia), Rapa, Riukiu, Wyspy Salomona, Samoa, Tahiti, Tokelau, Tonga, Archipelag Tuamotu, Vanuatu, Atol Wake, Wyspa Bożego Narodzenia, Pacyfik Zachodni
Ryba ta rozpoczyna życie jako samica. Gdy dwa osobniki są trzymane razem, bardziej dominujący staje się samcem. Aby utworzyć parę, najlepiej wprowadzić jednocześnie dwie ryby różnej wielkości. Jeśli jedna jest już zadomowiona, nowy osobnik powinien być znacznie mniejszy lub większy. Dodanie większego osobnika może zmniejszyć agresję między nimi, choć walki mogą nadal występować, dopóki ich płeć się nie ustali.
W naturze ustniczki karłowate żyją w parach lub grupach składających się z jednego samca i kilku samic, zwykle wśród koralowców.
Ryba ta żywi się głównie glonami, drobnymi bezkręgowcami i gąbkami. Może również podskubywać koralowce LPS i SPS, przydacznie oraz gorgonie, powodując uszkodzenia wskutek ugryzień. Poszczególne osobniki różnią się pod względem tego, co podskubują. Skłonność ta jest wrodzona i występuje także u ryb rozmnożonych w niewoli, choć być może w mniejszym stopniu niż u osobników odłowionych w naturze.
Trzymanie pary czasami ogranicza podskubywanie, ale uszkodzenia mogą zamiast tego się nasilić, jeśli jedna ryba naśladuje drugą. Koralowce o intensywnym wzroście lub takie, które osiągnęły pewną wielkość, mogą być w stanie tolerować te uszkodzenia.