Centropyge loriculus
Centropyge loriculus zamieszkuje laguny i zewnętrzne rafy na głębokościach 3–60 metrów i ma intensywnie czerwone ubarwienie. Jego pielęgnacja jest na ogół prosta, choć może podskubywać koralowce. Jeden z akwarystów podaje, że podczas jego utrzymywania zaobserwował niewielkie uszkodzenia koralowców.
Samce mają spiczaste wydłużenia płetw grzbietowej i odbytowej, zwykle z wyraźnymi czarnymi i niebieskimi wzorami w tych miejscach. Samice i osobniki młodociane mają niemal proste krawędzie płetw. Różnice te stają się przydatne, gdy ryby osiągną pewną wielkość. Importuje się znacznie więcej samców niż samic. Samce mogą być bardzo agresywne wobec nowo wprowadzonych Centropyge, a dwa samce często nie tolerują się nawet w dużych akwariach. Osobnik dodawany później powinien być znacznie mniejszy od ryby już zamieszkującej akwarium. Przetrzymanie nowego osobnika przez noc w pułapce na ryby może pomóc zmniejszyć agresję, szczególnie przy wprowadzaniu samicy.
Małe pomakanty ogólnie potrzebują akwarium o urozmaiconej strukturze, najlepiej z licznymi filarami i nawisami. Wolą pływać blisko struktury rafy niż w otwartej toni. Jeden z akwarystów podaje, że małe pomakanty przyjmują szeroką gamę pokarmów, w tym płatki, mrożonki, banany, glony, arkusze nori i mniszek lekarski. Płatki powinny mieć dużą zawartość składników roślinnych.
Centropyge loriculus został rozmnożony na Hawajach, choć jeszcze nie na skalę komercyjną.
Występowanie: Australia, Wyspy Cooka, Fidżi, Polinezja Francuska, Guam, Hawaje, Ocean Indyjski, Atol Johnston, Kiribati, Markizy, Moorea, Nowa Kaledonia, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Pitcairn, Wyspy Salomona, Samoa, Tajwan, Tonga, Archipelag Tuamotu, Vanuatu, Atol Wake, Wyspa Bożego Narodzenia
Ryba ta rozpoczyna życie jako samica. Gdy dwa osobniki są trzymane razem, bardziej dominujący staje się samcem. Aby utworzyć parę, najlepiej wprowadzić jednocześnie dwie ryby różnej wielkości. Jeśli jedna jest już zadomowiona, nowy osobnik powinien być znacznie mniejszy lub większy. Dodanie większego osobnika może zmniejszyć agresję między nimi, choć walki mogą nadal występować, dopóki ich płeć się nie ustali.
W naturze ustniczki karłowate żyją w parach lub grupach składających się z jednego samca i kilku samic, zwykle wśród koralowców.
Ryba ta żywi się głównie glonami, drobnymi bezkręgowcami i gąbkami. Może również podskubywać koralowce LPS i SPS, przydacznie oraz gorgonie, powodując uszkodzenia wskutek ugryzień. Poszczególne osobniki różnią się pod względem tego, co podskubują. Skłonność ta jest wrodzona i występuje także u ryb rozmnożonych w niewoli, choć być może w mniejszym stopniu niż u osobników odłowionych w naturze.
Trzymanie pary czasami ogranicza podskubywanie, ale uszkodzenia mogą zamiast tego się nasilić, jeśli jedna ryba naśladuje drugą. Koralowce o intensywnym wzroście lub takie, które osiągnęły pewną wielkość, mogą być w stanie tolerować te uszkodzenia.