Coris gaimard żyje samotnie i zasiedla obszary z mozaiką koralowców, piasku i rumoszu na odsłoniętych rafach zewnętrznych, w lagunach i na rafach oddalonych od brzegu. Jego dieta składa się głównie z mięczaków, krabów i pustelników, a sporadycznie zjada także osłonice i otwornice.
Osobniki młodociane są jaskrawoczerwone, z dużymi białymi plamami obwiedzionymi czernią; uważa się, że naśladują błazenki. Dorosłe mają różowy pysk i różowe płetwy z wyjątkiem jaskrawożółtej płetwy ogonowej. Przednia część ciała jest zielona i bardzo jaskrawopomarańczowa, natomiast tylna staje się ciemniejsza i jest pokryta jaskrawoniebieskimi plamkami obwiedzionymi ciemnym błękitem.
Młodociane Coris cuvieri i Coris gaimard wyglądają bardzo podobnie. Ich zasięgi pokrywają się tylko nieznacznie w rejonie przejścia między Oceanem Indyjskim a Spokojnym: Coris cuvieri występuje w znacznej mierze wyłącznie w Oceanie Indyjskim, natomiast Coris gaimard występuje w części wschodniego Oceanu Indyjskiego, a zwłaszcza w Oceanie Spokojnym. Poza obszarem nakładania się zasięgów miejsce występowania pozwala na jednoznaczne oznaczenie. Najbardziej rzucającą się w oczy cechą rozpoznawczą podawaną dla Cpros cuvieri jest niebieski ogon; jest on również znacznie jaśniejszy niż Coris gaimardi i przy stosunkowo niewielkich rozmiarach staje się brązowawy.
Szybko się aklimatyzuje, przyjmuje niemal każdy pokarm i jest łatwy w utrzymaniu, lecz osiągane przez niego 40 cm sprawia, że jest zbyt duży do większości akwariów. Zaleca się akwarium o pojemności co najmniej 2000 litrów. Zjada zwierzęta o twardych muszlach lub pancerzach i nie powinien być trzymany ze spokojnymi rybami, jeżowcami, pustelnikami ani krewetkami; zwłaszcza krewetki mogą zostać zjedzone.
Zgłaszano przypadki zatrucia ciguaterą po spożyciu tych ryb.
Występowanie: Australia, Hawaje, Ocean Indyjski, Japonia, Kenia, Wyspa Kokosowa (Kostaryka), Wyspa Bożego Narodzenia
Spożycie tej ryby może spowodować zatrucie ciguaterą. Niektóre organizmy jednokomórkowe, w tym bruzdnice takie jak Gambierdiscus toxicus, wytwarzają toksyny wewnątrz ryb, które poza tym są nieszkodliwe i normalnie nadawałyby się do spożycia.
Wczesne objawy obejmują pocenie się, drętwienie i pieczenie, szczególnie wokół ust. Następnie mogą wystąpić dreszcze, zawroty głowy, nudności, wymioty, biegunka, ból brzucha i skurcze mięśni. Świąd, mrowienie i drętwienie mogą dotyczyć warg, błony śluzowej jamy ustnej, a zwłaszcza wewnętrznych powierzchni dłoni i podeszew stóp; drętwienie może również obejmować dłonie, stopy i twarz. Inne możliwe skutki to porażenie mięśni szkieletowych, w tym mięśni oddechowych, zaburzenia koordynacji, bóle mięśni i stawów, bóle głowy, ból zębów, uczucie zimna, pocenie się i ogólne osłabienie. Spożywanie alkoholu nasila objawy.
Rzadziej zatrucie może powodować zagrażający życiu spadek ciśnienia krwi i przyspieszenie akcji serca lub skutki przeciwne. Choroba ta jest ogólnie bardzo rzadka, ale około 7% przypadków kończy się śmiercią.
Zabezpieczenie przed wyskakiwaniem zapobiega wydostawaniu się ryb z akwarium, również tych aktywnych nocą. Wiele wargaczy, ryb z rodziny żagiewkowatych, ślizgowatych i różnych babkowatych czasami wyskakuje z nieprzykrytego zbiornika, gdy zostaną spłoszone podczas nocnego odpoczynku. Następnego ranka często znajduje się je wyschnięte na dywanach lub szklanych krawędziach albo odkrywa później za akwarium. Mureny mogą uciec nawet przy założonym zabezpieczeniu, dlatego zabezpieczenie należy dodatkowo obciążyć. Mała lampka nocna pomaga rybom orientować się w ciemności.