Dorosłe osobniki zamieszkują płytkie, osłonięte obszary rumoszu i piasku, zwykle z pewną domieszką mułu, i najczęściej występują na głębokościach 0–3 m. Spotyka się je pojedynczo, w parach lub w małych grupach, chociaż dorosłe osobniki niemal zawsze występują w parach. Głowę zdobią cienkie linie, wzdłuż grzbietu i tułowia biegnie szereg plamek, a płetwa ogonowa jest głównie różowa.
Gatunek jest jajożyworodny. Samce noszą jaja w torbie lęgowej pod ogonem i mogą je inkubować od długości 9,0 cm.
Małe akwarium z obfitym porostem glonów, bez dużych ryb i bez zwierząt konkurujących o pokarm może zapewnić odpowiednie warunki. Przyzwyczajenie do pokarmów zastępczych jest bardzo trudne. Można podawać drobne pokarmy, takie jak Artemia, w tym osobniki żywe i świeżo wyklute, Bosmina lub jaja homara. Utrzymanie tej ryby wymaga szczególnej troski.
Występowanie: Egipt, Ambon, Andamany i Nikobary, Australia, Bali, Morze Banda, Archipel Bismarcka, Borneo (Kalimantan), Morze Celebes, Archipel Czagos (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Fidżi, Flores, Zatoka Omańska / Oman, Wielka Rafa Koralowa, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Jawa, Jordania, Kenia, Małe Wyspy Sundajskie, Reunion, Cieśnina Lembeh, Madagaskar, Malediwy, Mauritius, Mikronezja, Moluki, Mozambik, Nowa Kaledonia, Terytorium Północne (Australia), Afryka Wschodnia, Wschodni Ocean Indyjski, Palau, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Queensland (Australia Wschodnia), Raja Ampat, Morze Czerwone, Wyspy Salomona, Samoa, Seszele, Singapur, Celebes, Sumatra, Tajwan, Vanuatu, Wietnam, Australia Zachodnia, Zachodni Ocean Indyjski
Ta ryba nie nadaje się dla początkujących. Przed zakupem powinna już przyjmować pokarm mrożony i aktywnie pływać. Osobniki odmawiające przyjmowania pokarmu mrożonego wymagają intensywniejszej opieki przez pierwszych kilka miesięcy, z podawaniem żywego pokarmu co najmniej cztery do pięciu razy dziennie. Iglicznie żerują nieprzerwanie, stale poszukując pokarmu.
Akwarium powinno funkcjonować od co najmniej roku i zawierać obfitość widłonogów, być może także tropikalnych Mysis. Sprawdzanie obecności małych białych widłonogów nocą, poprzez świecenie latarką tuż nad podłożem wzdłuż przedniej szyby, może pomóc ocenić ich występowanie. Iglicznie żyjące przy dnie potrzebują dostatecznej powierzchni dna.
Należy również uwzględnić konkurencję o ograniczone zasoby żywego pokarmu na podłożu. Lirowate, małe wargacze, babki, a nawet druga iglicznia trzymana jako partner mogą zmniejszać ilość pokarmu dostępnego dla tej ryby. Początkowo przydatna może być hodowla widłonogów w kilku małych pojemnikach; hodowlę żywego pokarmu można zakończyć, gdy ryba zacznie przyjmować pokarm mrożony.
Żywe widłonogi denne, Tigriopus californicus lub Tisbe biminiensis, można podawać jako pokarm uzupełniający, gdy tylko są dostępne. Nie ma gwarancji, że ryba ta przestawi się z pokarmu żywego na mrożony. Jeśli tak się nie stanie, do utrzymania jej przy życiu w akwarium konieczna jest rozbudowana hodowla żywego pokarmu.
Ryby te są jajożyworodne. Samica przekazuje jaja bezpośrednio samcowi, który je zapładnia i przechowuje w niewielkim fałdzie lęgowym pod brzuchem aż do wyklucia. Odstępy między wylęgami znacznie się różnią u poszczególnych gatunków igliczni.
Początkowo ryby te mogą długo zwlekać z pobraniem pokarmu, uważnie go oglądając, zanim go zaakceptują. Gdy już się zadomowią, chętnie jedzą podawany pokarm mrożony. Zachowania pokarmowe różnią się między osobnikami odłowionymi w naturze a pochodzącymi z hodowli. W przypadku ryb z hodowli również ich rozmiar w momencie zakupu wpływa na to, jaki pokarm jest odpowiedni.