Ta iglicznia jest stosunkowo trudna w utrzymaniu i nadaje się dla bardzo doświadczonych akwarystów. Specjalnie przygotowane akwarium, w którym towarzyszą jej wyłącznie łagodne zwierzęta, może się sprawdzić, jeśli uda się skłonić rybę do pobierania pokarmu. Zwykle przyjmuje wyłącznie żywy pokarm, w tym widłonogi, żywe Artemia i drobne zwierzęta żyjące w akwarium. Potrzebny jest zatem dojrzały zbiornik z obfitością żywego pokarmu.
U igliczni samce na ogół noszą rozwijające się młode, zależnie od gatunku na gąbczastym obszarze ogona lub w torbie lęgowej. Zaloty obejmują sekwencję rytuałów, po których para musi płynąć z tą samą prędkością. Samica składa jaja u kilku samców, aby zwiększyć szanse potomstwa.
Występowanie: Australia, Archipel Bismarcka, Borneo (Kalimantan), Polinezja Francuska, Wielka Rafa Koralowa, Guam, Japonia, Małe Wyspy Sundajskie, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Wyspy Marshalla, Mikronezja, Nowa Kaledonia, Mariany Północne, Norfolk, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Queensland (Australia Wschodnia), Wyspy Salomona, Samoa, Celebes, Tonga, Australia Zachodnia, Pacyfik Zachodni, Pacyfik Środkowy
Ta ryba nie nadaje się dla początkujących. Przed zakupem powinna już przyjmować pokarm mrożony i aktywnie pływać. Osobniki odmawiające przyjmowania pokarmu mrożonego wymagają intensywniejszej opieki przez pierwszych kilka miesięcy, z podawaniem żywego pokarmu co najmniej cztery do pięciu razy dziennie. Iglicznie żerują nieprzerwanie, stale poszukując pokarmu.
Akwarium powinno funkcjonować od co najmniej roku i zawierać obfitość widłonogów, być może także tropikalnych Mysis. Sprawdzanie obecności małych białych widłonogów nocą, poprzez świecenie latarką tuż nad podłożem wzdłuż przedniej szyby, może pomóc ocenić ich występowanie. Iglicznie żyjące przy dnie potrzebują dostatecznej powierzchni dna.
Należy również uwzględnić konkurencję o ograniczone zasoby żywego pokarmu na podłożu. Lirowate, małe wargacze, babki, a nawet druga iglicznia trzymana jako partner mogą zmniejszać ilość pokarmu dostępnego dla tej ryby. Początkowo przydatna może być hodowla widłonogów w kilku małych pojemnikach; hodowlę żywego pokarmu można zakończyć, gdy ryba zacznie przyjmować pokarm mrożony.
Żywe widłonogi denne, Tigriopus californicus lub Tisbe biminiensis, można podawać jako pokarm uzupełniający, gdy tylko są dostępne. Nie ma gwarancji, że ryba ta przestawi się z pokarmu żywego na mrożony. Jeśli tak się nie stanie, do utrzymania jej przy życiu w akwarium konieczna jest rozbudowana hodowla żywego pokarmu.
Ryby te są jajożyworodne. Samica przekazuje jaja bezpośrednio samcowi, który je zapładnia i przechowuje w niewielkim fałdzie lęgowym pod brzuchem aż do wyklucia. Odstępy między wylęgami znacznie się różnią u poszczególnych gatunków igliczni.
Początkowo ryby te mogą długo zwlekać z pobraniem pokarmu, uważnie go oglądając, zanim go zaakceptują. Gdy już się zadomowią, chętnie jedzą podawany pokarm mrożony. Zachowania pokarmowe różnią się między osobnikami odłowionymi w naturze a pochodzącymi z hodowli. W przypadku ryb z hodowli również ich rozmiar w momencie zakupu wpływa na to, jaki pokarm jest odpowiedni.