Doryrhamphus excisus zwykle przyjmuje pokarmy zastępcze wcześniej niż wiele innych igliczni. Osobnikom, które ich odmawiają, należy podawać żywe Artemia, Mysis lub widłonogi, takie jak Tigriopus californicus lub Tisbe. Zaleca się obfite karmienie, aby pomóc rybom odzyskać kondycję, ponieważ często są osłabione długimi podróżami podczas importu.
Można je utrzymywać w parach i jest to zalecane. Samce mają drobne wypukłości wzdłuż górnej części pyska, widoczne od długości ciała około 4 cm. Nigdy nie należy trzymać razem dwóch samców ani dwóch samic, ponieważ ścigają się i walczą ze sobą, aż słabsza ryba zginie. Ich powolny, niespieszny sposób pobierania pokarmu sprawia, że akwaria z wieloma dużymi, szybko żerującymi rybami są nieodpowiednie.
Nie należy ich trzymać z Doryrhamphus janssi, które atakują. Przy wspólnym utrzymywaniu z Dunckerocampus pessuliferus ten ostatni próbuje zjadać jaja noszone przez samca Doryrhamphus excisus lub w inny sposób im przeszkadza.
Młode samce mogą potrzebować czasu i kilku kojarzeń, zanim z powodzeniem donoszą przyczepione jaja do dojrzałości. Tarło odbywa się w odstępach około 3–4 dni, a wielkość przyczepionych jaj wskazuje, kiedy zbliża się wylęg. Temperatura wody wpływa na jego termin: różnica 1°C może go zmienić o około jeden dzień. U ryb i krewetek o rozdzielnych płciach temperatura może również wpływać na płeć potomstwa, przy czym temperatury poniżej normy dla danego regionu skutkują przewagą larw żeńskich, a wyższe temperatury przewagą larw męskich. Warunki w akwarium, w tym długość oświetlenia i zagęszczenie, również mogą wpływać na płeć.
Świeżo wyklute iglicznie mierzą około 2–5 mm. Odpowiednie pierwsze pokarmy obejmują Tisbe biminensis, Apocyclops panamensis i Nitokra lacustris. Wzbogacone naupliusy Artemia można podawać po 5–7 dniach. Nadmierna liczba dennych widłonogów niepokoi śpiące iglicznie i może zabijać młode osobniki. Duże widłonogi można odsysać podczas czyszczenia i podawać ponownie, gdy iglicznie będą większe. Niewielkie ilości Tigriopus californicus można wprowadzać, gdy młode osiągną 2–3 cm.
Występowanie: Samoa Amerykańskie, Andamany i Nikobary, Morze Arabskie, Australia, Bahrajn, Cargados Carajos, Archipel Czagos (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Chiny, Wyspy Cooka, Kostaryka, Ekwador, Fidżi, Polinezja Francuska, Wyspy Galapagos, Zatoka Omańska / Oman, Wielka Rafa Koralowa, Guam, Hawaje, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Atol Johnston, Katar, Kenia, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Kolumbia, Komodo, Komory, Kuwejt, Reunion, Malediwy, Markizy, Wyspy Marshalla, Mauritius, Mikronezja, Mozambik, Nowa Kaledonia, Mariany Północne, Afryka Wschodnia, Pacyfik Wschodni, Palau, Panama, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Wyspy Salomona, Samoa, Arabia Saudyjska, Seszele, Republika Południowej Afryki, Tajwan, Tanzania, Tasmania (Australia), Tajlandia, Tonga, Archipelag Tuamotu, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Wietnam, Atol Wake, Wyspa Bożego Narodzenia, Zachodni Ocean Indyjski
Początkowo ryby te mogą długo zwlekać z pobraniem pokarmu, uważnie go oglądając, zanim go zaakceptują. Gdy już się zadomowią, chętnie jedzą podawany pokarm mrożony. Zachowania pokarmowe różnią się między osobnikami odłowionymi w naturze a pochodzącymi z hodowli. W przypadku ryb z hodowli również ich rozmiar w momencie zakupu wpływa na to, jaki pokarm jest odpowiedni.
Wielkość zniesienia i liczba larw zależą od wieku i kondycji rodziców, warunków wodnych, jakości pokarmu, stresu oraz poziomu tlenu rozpuszczonego w wodzie. Pokarm wyższej jakości skutkuje większą liczebnością.