Ubarwienie ciała waha się od szarego do brązowopomarańczowego, z szaroniebieską głową i żółtymi tęczówkami. Żółty pasek biegnie od miejsca pod okiem do miejsca nad pachwiną płetwy piersiowej. Kilka gatunków wygląda podobnie; czarna plama u nasady płetwy ogonowej jest najbardziej przydatną cechą rozpoznawczą.
Dorosłe osobniki żyją samotnie lub w małych grupach w przybrzeżnych lagunach i na osłoniętych rafach koralowych na głębokościach 2–30 m. Larwy są planktoniczne i często spotyka się je w płytkich wodach przybrzeżnych. Dieta składa się głównie z mikroglonów i bardzo krótkich glonów zielonych, zeskrobywanych ze skał i martwych koralowców zębami przypominającymi grzebień.
Pojawia się nieregularnie w handlu akwarystycznym, a jego wymagania są opisywane jako podobne do wymagań innych ślizgów. Nie zgłaszano uszkodzeń koralowców, choć najwyraźniej w niektórych akwariach podskubuje polipy koralowców. Zwykle chętnie przyjmuje pokarmy zastępcze, a poza tym wydaje się stosunkowo odporny.
Występowanie: Ambon, Indonezja, Moluki, Nowa Gwinea (Nowa Gwinea Zachodnia i Papua-Nowa Gwinea), Papua, Filipiny, Raja Ampat, Pacyfik Zachodni
Zabezpieczenie przed wyskakiwaniem zapobiega wydostawaniu się ryb z akwarium, również tych aktywnych nocą. Wiele wargaczy, ryb z rodziny żagiewkowatych, ślizgowatych i różnych babkowatych czasami wyskakuje z nieprzykrytego zbiornika, gdy zostaną spłoszone podczas nocnego odpoczynku. Następnego ranka często znajduje się je wyschnięte na dywanach lub szklanych krawędziach albo odkrywa później za akwarium. Mureny mogą uciec nawet przy założonym zabezpieczeniu, dlatego zabezpieczenie należy dodatkowo obciążyć. Mała lampka nocna pomaga rybom orientować się w ciemności.