Forcipiger flavissimus
Forcipiger flavissiumus przypomina kształtem ciała Chelmon rostratus. Jego długi pysk wskazuje na wyspecjalizowane wymagania pokarmowe. Doświadczenia akwarystyczne są różne: niektórzy akwaryści utrzymują go z powodzeniem, podczas gdy inni napotykają problemy podobne do opisywanych u Chelmon rostratus. Na ogół uważa się go za delikatną rybę akwariową, choć opisywano go również jako najbardziej wytrzymałą spośród ryb motylowatych o długim pysku.
Można go pomylić z Forcipiger longirostris, który ma jeszcze dłuższy pysk i jest trudniejszy w utrzymaniu. Występuje na głębokościach do 115 metrów.
Jeden z akwarystów uznał Forcipiger flavissimus za niewymagającego. Opisywany osobnik najpierw przyjmował pokarm suchy, a później mrożony, szybko zaczął skutecznie konkurować z pokolcami, a po około tygodniu jadł z ręki opiekuna, przyjmując nawet banana. Poważnie uszkadzał zoantusy i zjadł wszystkie małe rurówki. Ostatecznie padł wskutek infekcji Cryptocarion wprowadzonej wraz z nowo dodaną rybą.
Urządzenie do karmienia opisane dla Chelmon i Forcipiger wykorzystuje pojemnik po filmie fotograficznym z kilkoma bocznymi otworami o średnicy 4–6 mm oraz mniejszymi otworami w pokrywce i dnie, zapobiegającymi uwięzieniu powietrza. Krawędzie wygładza się, pojemnik płucze i wypełnia żwirem na tyle grubym, by pozostawał wewnątrz. Kawałek wciąż zamrożonego pokarmu umieszcza się na żwirze, a zamknięty pojemnik ustawia obok skały lub na niej. Pręt z włókna węglowego przymocowany gumką może ułatwić wyjmowanie. W miarę rozmrażania pokarm przemieszcza się przez żwir w kierunku bocznych otworów, gdzie ryby te mogą do niego sięgnąć, dzięki czemu wolniej jedzące osobniki mają do niego dostęp przy mniejszej konkurencji. Pokarm dodany już po rozmrożeniu jest zwykle wypłukiwany przez prąd wody. Pozostały pokarm należy rozmrozić i wypłukać przed podaniem.
Jeden z akwarystów podał, że największe powodzenie w skłanianiu obu ryb do rozpoczęcia żerowania osiągał dzięki żywym Tubifex. Szczególnie niechętne do jedzenia Chelmon mogą przyjmować te robaki z pojemnika, choć Tubifex przeżywają w słonej wodzie tylko krótko.
Występowanie: Afryka, Samoa Amerykańskie, Andamany i Nikobary, Australia, Bali, Archipel Czagos (Brytyjskie Terytorium Oceanu Indyjskiego), Chile, Wyspy Cooka, Dżibuti, Salwador, Ekwador, Erytrea, Fidżi, Polinezja Francuska, Wyspy Galapagos, Zatoka Meksykańska, Guam, Hawaje, Honduras, Howland, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Atol Johnston, Kenia, Kiribati, Wyspy Kokosowe (Keelinga), Kolumbia, Komory, Reunion, Sporady Środkowopolinezyjskie, Wyspa Lord Howe, Madagaskar, Malezja, Malediwy, Wyspy Marshalla, Mauritius, Majotta, Mikronezja, Mozambik, Mjanma (dawniej Birma), Naoero (Nauru), Nowa Kaledonia, Nowa Zelandia, Nikaragua, Atlantyk Północny, Pacyfik Wschodni, Wyspa Wielkanocna (Rapa Nui), Feniks, Rapa, Morze Czerwone, Wyspy Salomona, Samoa, Arabia Saudyjska, Somalia, Sri Lanka, Republika Południowej Afryki, Ameryka Południowa, Sudan, Tajwan, Tuvalu, Dalekie Wyspy Mniejsze Stanów Zjednoczonych, Vanuatu, Wietnam, Wyspa Bożego Narodzenia