Ta żyjąca przy dnie murena występuje w całym regionie indopacyficznym, od Morza Czerwonego po Amerykę Środkową. Żyje wśród skał i koralowców w płytkich lagunach i na rafach, zarówno w wodzie morskiej, jak i słonawej, szczególnie w strefie przyboju. Większość stwierdzeń pochodzi z płytkich wód, choć znajdowano ją na głębokości nawet 25 m. Jej zasięg występowania w dużej mierze uzupełnia zasięg Gymnothorax eurostus. Uważa się, że jest blisko spokrewniona z Gymnothorax meleagris i Gymnothorax eurostus.
Ciało jest krępe, z odbytem zwykle położonym przed połową jego długości i płetwą grzbietową rozpoczynającą się przed otworem skrzelowym. Głowa i szczęki są średniej wielkości, a szczęki zamykają się całkowicie. Średniej wielkości oko leży nad środkiem górnej szczęki, natomiast otwór skrzelowy znajduje się w połowie wysokości boku. Przedni otwór nosowy tworzy krótką lub średniej długości rurkę. Tylny otwór nosowy jest owalny i leży nad przednią krawędzią oka; jego brzeg nie jest wyniesiony, z wyjątkiem dużych osobników.
Zęby są stożkowate, ostre i gładkie. Zęby międzyszczękowe tworzą pięć rzędów, w tym obwodowy rząd małych zębów, rzędy trzech lub czterech większych zębów po obu stronach oraz środkowy rząd dwóch lub trzech zębów, które mogą się odchylać. Górna szczęka ma dwa rzędy zębów: zewnętrzny jest nieco dłuższy i zawiera liczniejsze, mniejsze zęby, natomiast wewnętrzny ma mniej zębów, ale są one większe. W kolejnym układzie jednorzędowym z przodu znajduje się jeden lub dwa większe zęby, nieco po wewnętrznej stronie głównego rzędu. Przednie zęby są małe i ułożone w jednym rzędzie.
Podstawowe ubarwienie waha się od jasnego szarobrązowego do brązowego i stopniowo ciemnieje ku tyłowi. Ciało może być marmurkowane jasnym i ciemnym brązem, bez plamek, albo mieć około pięciu podłużnych rzędów małych czarnych plamek, które ku przodowi nakładają się na siebie. Na tylnej połowie ciała występuje jasne nakrapianie. Przednia część głowy jest jednolicie szarobrązowa; tylna jest zwykle jednolicie ciemnobrązowa, czasem z jasnobrązowym nakrapianiem. Płetwa ma ku tyłowi żółty brzeg, a przedni otwór nosowy jest ciemnobrązowy.
Osobniki z Morza Czerwonego miały 106–111 kręgów, w porównaniu ze 110–115 u osobników z obszaru od Oceanu Indyjskiego po Amerykę Środkową, w tym z wyspy Agalega, Indonezji, Australii, Tonga, Moorea i wyspy Clipperton. Wśród stwierdzonych pasożytów wewnętrznych są Helicometra fasciata i Helicometrina quadrorchis.
Występowanie: Australia, Wyspa Clippertona, Kostaryka, Wyspy Galapagos, Hawaje, Ocean Indyjski, Indonezja, Komory, Reunion, Madagaskar, Mauritius, Afryka Wschodnia, Pacyfik Wschodni, Panama, Morze Czerwone, Riukiu, Seszele, Republika Południowej Afryki, Tonga, Archipelag Tuamotu
Ugryzienia muren są bardzo bolesne i mogą być śmiertelne dla ludzi, zależnie od wielkości zwierzęcia i głębokości ugryzienia. Ich ślina jest toksyczna i zawiera wiele różnych bakterii, a ugryzienia mogą prowadzić do sepsy.
Ryba ta może gryźć nurków w palce.
Zaleca się stosowanie szczypiec do karmienia o długich uchwytach lub pęset, gdy karmienie obejmuje podawanie całych martwych ryb, całych martwych krewetek lub innych kawałków pokarmu, ruchy naśladujące żywą zdobycz bądź ryzyko ugryzienia lub ukłucia opiekuna.
Wszystkie mureny prowadzą nocny tryb życia i penetrują całe akwarium. Zbiornik należy zabezpieczyć przed ucieczką, ponieważ znajdą każdy otwór.