Hippocampus hippocampus
Ubarwienie obejmuje cętkowany brąz, żółć, kolor kasztanowy i rdzawobrązowy; występują również pomarańczowy, fioletowy i czarny. Czasami obecne są drobne białe plamki, ale nie łączą się one w grube, poziome, faliste linie widoczne u Hippocampus guttulatus. Nad każdym okiem znajduje się wyraźny kolec. Lekko zadarty pysk jest krótki jak na konika morskiego i mierzy mniej niż jedną trzecią długości głowy.
Zasiedla siedliska przybrzeżne, od gęstych, złożonych kryjówek po niejednolite obszary ze skąpą roślinnością. Występuje nad miękkim podłożem wśród skał i glonów, a także w przybrzeżnych lagunach pozostających pod silnym wpływem oceanu. Potrafi dopasować ubarwienie do zielonego lub żółtego koloru roślin, aby ukryć się w roślinności. Zdolność ta prawdopodobnie pomaga konikom morskim zarówno zdobywać pokarm, jak i unikać drapieżników.
Codzienne przemieszczanie się ogranicza się do niewielkiego areału osobniczego o powierzchni 0,7–18,1 m². Zimę może spędzać w głębszej wodzie. Uważa się, że rozprzestrzenianie się dorosłych osobników na duże odległości następuje za sprawą silnych fal sztormowych lub przyczepiania się do dryfujących szczątków.
Maksymalny wiek szacuje się na 3–5 lat. Zdolność do odbudowy populacji uznaje się za wysoką ze względu na krótki czas pokolenia i powtarzające się cykle rozrodcze w każdym sezonie tarłowym. Żywi się drobną zdobyczą i szczątkami organicznymi oraz jest żywicielem licznych pasożytów.
Występowanie: Egipt, Algieria, Azory, Belgia, Wyspy Brytyjskie, Wody europejskie, Francja, Zatoka Gwinejska, Grecja, Izrael, Wyspy Kanaryjskie, Madera, Maroko, Mauretania, Morze Śródziemne, Atlantyk Północny, Morze Północne, Atlantyk Wschodni, Portugalia, Morze Czarne, Hiszpania, Cieśnina Gibraltarska, Tunezja