Meiacanthus abruptus odnotowano w Indonezji na głębokościach od 40 do 65 metrów.
Przedstawiciele rodzaju Meiacanthus mają wydłużone kły. Niektóre gatunki z tego rodzaju mają u nasady tych zębów gruczoły jadowe, wykorzystywane wyłącznie do obrony przed potencjalnymi drapieżnikami. Ślizgi z rodzaju Meiacanthus są spokojne wobec innych ryb.
Występowanie: Indonezja, Komodo
Ślizgi kłowe mają rozdzielne płcie, ustalone od urodzenia. Dorosłe samce mają większe płetwy brzuszne lub ogonowe albo dłuższe wyrostki płetw. Podczas zalotów samce wielokrotnie podpływają do samic i zmieniają ubarwienie. Samice mają wyraźnie pełny brzuch. Próby późniejszego dobrania ryb w parę mogą prowadzić do zaciekłych walk i śmierci słabszej ryby; nabycie dobranej pary daje największą szansę powodzenia.
Ryba ta ma silnie wydłużone kły w żuchwie, wyposażone w gruczoły jadowe, jak u wszystkich gatunków Meiacanthus. Jad jest skutecznie wykorzystywany do obrony, a ugryzienie może powodować ból porównywalny z użądleniem pszczoły.
Gatunki Meiacanthus mają pęcherz pławny, który pozwala im pozostawać w toni wodnej.
Zabezpieczenie przed wyskakiwaniem zapobiega wydostawaniu się ryb z akwarium, również tych aktywnych nocą. Wiele wargaczy, ryb z rodziny żagiewkowatych, ślizgowatych i różnych babkowatych czasami wyskakuje z nieprzykrytego zbiornika, gdy zostaną spłoszone podczas nocnego odpoczynku. Następnego ranka często znajduje się je wyschnięte na dywanach lub szklanych krawędziach albo odkrywa później za akwarium. Mureny mogą uciec nawet przy założonym zabezpieczeniu, dlatego zabezpieczenie należy dodatkowo obciążyć. Mała lampka nocna pomaga rybom orientować się w ciemności.