Meiacanthus kamoharai osiąga około 6 cm i w morzu żywi się glonami oraz zooplanktonem. Jego wymagania są podobne do wymagań innych ślizgów i bardzo szybko przyjmuje pokarmy suche oraz mrożone. Kryjówki są niezbędne, a aby odważył się pokazywać, potrzebuje stosunkowo łagodnych współmieszkańców.
W dużych akwariach można utrzymywać razem kilka gatunków Meiacanthus, w tym Meiacanthus grammistes, Meiacanthus kamoharai, Meiacanthus nigrolineatus i Meiacanthus oualanensis.
Występowanie: Japonia, Pacyfik Północny, Tajwan, Pacyfik Zachodni
Ślizgi kłowe mają rozdzielne płcie, ustalone od urodzenia. Dorosłe samce mają większe płetwy brzuszne lub ogonowe albo dłuższe wyrostki płetw. Podczas zalotów samce wielokrotnie podpływają do samic i zmieniają ubarwienie. Samice mają wyraźnie pełny brzuch. Próby późniejszego dobrania ryb w parę mogą prowadzić do zaciekłych walk i śmierci słabszej ryby; nabycie dobranej pary daje największą szansę powodzenia.
Ryba ta ma silnie wydłużone kły w żuchwie, wyposażone w gruczoły jadowe, jak u wszystkich gatunków Meiacanthus. Jad jest skutecznie wykorzystywany do obrony, a ugryzienie może powodować ból porównywalny z użądleniem pszczoły.
Gatunki Meiacanthus mają pęcherz pławny, który pozwala im pozostawać w toni wodnej.
Zabezpieczenie przed wyskakiwaniem zapobiega wydostawaniu się ryb z akwarium, również tych aktywnych nocą. Wiele wargaczy, ryb z rodziny żagiewkowatych, ślizgowatych i różnych babkowatych czasami wyskakuje z nieprzykrytego zbiornika, gdy zostaną spłoszone podczas nocnego odpoczynku. Następnego ranka często znajduje się je wyschnięte na dywanach lub szklanych krawędziach albo odkrywa później za akwarium. Mureny mogą uciec nawet przy założonym zabezpieczeniu, dlatego zabezpieczenie należy dodatkowo obciążyć. Mała lampka nocna pomaga rybom orientować się w ciemności.