Ubarwienie tego antiasa waha się od intensywnego różu do fioletu. Samice mają żółty pas wzdłuż grzbietu i żółte znaczenia na górnym i dolnym płacie płetwy ogonowej. Samce mają ostro zakończony pysk, ciemną plamę w tylnej części płetwy grzbietowej, wydłużone płaty płetwy ogonowej oraz wydłużone promienie w drugiej płetwie grzbietowej i płetwie odbytowej.
Występuje głównie na rafach kontynentalnych, gromadząc się wzdłuż zewnętrznych stoków rafowych na głębokościach większych niż 30 metrów. Jego dieta składa się z planktonowych skorupiaków i ikry ryb.
Mirolabrichthys tuka ma opinię ryby bardzo trudnej do utrzymania w akwariach, z jedynie pojedynczymi sukcesami mimo obfitego karmienia. Jest również wrażliwy na choroby i stres związany z transportem. Odpowiednie pokarmy obejmują zooplankton, żywe Artemia, rozwielitki oraz pokarmy mrożone, takie jak Artemia, Mysis i Bosmiden. Ponieważ ryby te nie mogą zgromadzić zapasów wystarczających na cały dzień, potrzebują małych posiłków co najmniej trzy razy dziennie, najlepiej początkowo sześć razy dziennie, w zależności od obsady ryb w akwarium. Mieszankę pokarmów mrożonych uważa się za najodpowiedniejsze rozwiązanie.
Występowanie: Australia, Wyspy Banggai, Borneo (Kalimantan), Bunaken, Morze Celebes, Chiny, Wielka Rafa Koralowa, Indonezja, Japonia, Morze Koralowe (wschodnia Australia), Mauritius, Moluki, Palau, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Queensland (Australia Wschodnia), Raja Ampat, Wyspy Salomona, Celebes, Tajwan, Vanuatu, Wietnam