Monodactylus kottelati ma srebrzyste ciało w kształcie dysku, silnie spłaszczone bocznie. Dwa zakrzywione pionowe czarne pasy przebiegają przez oko, a kolejny ciągnie się od nasady płetwy piersiowej do początku płetwy grzbietowej. Płetwy grzbietowa i odbytowa są ciemne, z czarnymi końcówkami. Płetwa ogonowa jest biaława u nasady i bladożółta w kierunku tylnej krawędzi.
Przemieszcza się między siedliskami słodkowodnymi, słonawowodnymi i morskimi, w tym na Sri Lance, i jest również znany ze wschodnich Indii. Jest hermafrodytą protandrycznym, który odbywa tarło na rafach i bywa często mylony z Monodactylus argenteus. Odnotowano okaz z laguny Chilika, której maksymalna głębokość wynosi 5 m; nie określa to dokładnego zakresu głębokości występowania gatunku.
Dużą ławicę można utrzymywać w przestronnym akwarium, zapewniając zbilansowaną dietę złożoną z pokarmów zwierzęcych i roślinnych. Jest niezwykle wrażliwy na złą jakość wody. Stałe utrzymywanie w wodzie słodkiej prowadzi do martwicy płetw, infekcji grzybiczych i blaknięcia ubarwienia. Zaleca się wysoki poziom tlenu, regularne podmiany wody oraz filtrację o dużym przepływie. Sugerowany zakres pH wynosi 7,5–8,5, przy gęstości względnej (SG) 1,005–1,015 utrzymywanej za pomocą soli morskiej. Korzenie namorzynów sprzyjają jego dobrostanowi. Nie należy utrzymywać z nim małych ryb, ponieważ intensywne żerowanie ławicy może je niepokoić.
Dane dotyczące wielkości są rozbieżne: jedno źródło podaje maksymalnie 7,8 cm, inne odnotowuje 12 cm w akwariach, a jeden sprzedawca podaje długość do 20 cm. Okaz złowiony w lagunie Chilika mierzył 12,6 cm SL. Długość standardowa (SL) nie obejmuje płetwy ogonowej, natomiast długość całkowita (TL) obejmuje w pełni rozpostartą płetwę ogonową; źródła podające wielkość nie zawsze określają, którą miarę stosują.
Występowanie: Ocean Indyjski, Indonezja, Morze Lakkadiwskie, Singapur, Sri Lanka