Gatunek ten z powodzeniem rozmnażano w niewoli. Bardzo łatwo się płoszy i powinien być utrzymywany w przeznaczonym dla niego akwarium ze spokojnymi towarzyszami, takimi jak koniki morskie lub iglicznie. W ogólnym akwarium towarzyskim strach może uniemożliwiać mu zdobywanie wystarczającej ilości pokarmu. Małe krewetki do 2 cm mogą zostać zjedzone, gdy jest bardzo głodny.
Ryby z rodziny Opistognathidae są ogólnie opisywane jako hermafrodyty protogyniczne, zmieniające płeć z żeńskiej na męską w ciągu życia. Łatwo się płoszą, dlatego akwarium musi mieć całkowicie szczelną pokrywę: nawet mała szczelina może umożliwić ucieczkę kończącą się śmiercią. Komorę przelewową również należy zabezpieczyć.
Należy zapewnić każdej rybie przygotowaną norę i wpuszczać ją bezpośrednio nad wejściem przez rurę z pleksiglasu. Ryba może następnie dalej rozbudowywać norę. Jeden z hodowców używa rurki do karmienia, aby dostarczać pokarm specjalnie tym rybom. Pokarmu nie należy umieszczać wewnątrz nory, ponieważ ryby natychmiast go usuwają.
Podawany maksymalny rozmiar wynosi 25 cm, lecz jeden z hodowców stwierdził, że ryby osiągnęły zaledwie 12 cm i były już w pełni wyrośnięte cztery lata wcześniej.
Występowanie: Australia, Bali, Chiny, Indonezja, Indo-Pacyfik, Japonia, Małe Wyspy Sundajskie, Malezja, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Riukiu, Singapur, Morze Południowochińskie, Tajwan, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Pacyfik Zachodni
Ryby z rodziny szczękaczowatych występują w tropikalnym Atlantyku i Indo-Pacyfiku, w tym w Zatoce Kalifornijskiej i wzdłuż pacyficznego wybrzeża Ameryki Środkowej od Meksyku po Panamę.
Szczękacze zamieszkują głównie płytkie obszary piaszczyste i pokryte rumoszem, zwykle na głębokościach poniżej 30 metrów. Ich pionowe nory wymagają odpowiedniego podłoża w akwarium: sam drobny piasek jest na ogół niewystarczający, ponieważ wzmacniają ściany kamieniami, fragmentami koralowców, muszlami lub innym materiałem. Podłoże powinno mieć co najmniej 10 cm grubości, a najlepiej więcej.
Wiele gatunków często tworzy małe kolonie z indywidualnymi terytoriami, podczas gdy niektóre żyją samotnie. Zwykle pozostają blisko swoich nor, opuszczając je na krótko, aby schwytać pokarm lub bronić swojego terytorium. Często przy wejściu widoczna jest tylko głowa.