Petromyzon marinus
Minogi morskie są bezżuchwowymi kręgowcami, a nie rybami. Dorosłe osobniki odżywiają się pasożytniczo, przyczepiając się do ssaków morskich i dużych ryb. Ich ostre zęby ranią żywiciela, co pozwala im spożywać krew, płyny ustrojowe i mięso przez kilka dni, zanim przeniosą się na kolejnego żywiciela. Substancja przeciwkrzepliwa zapobiega krzepnięciu krwi żywiciela. Rany są zwykle na tyle małe, że żywiciel może wyzdrowieć.
Dorosłe osobniki wpływają wiosną do rzek i strumieni na tarło, po czym giną. Larwy dryfują z prądem i spędzają 5,5–8 lat zagrzebane w mule z dużą ilością rumoszu, osadach pylastych lub piaszczystej glinie, często wzdłuż brzegów wolno płynących rzek i strumieni. Są filtratorami, początkowo żywiącymi się okrzemkami i detrytusem. Podczas przeobrażenia przemieszczają się z prądem w kierunku morza. Młode osobniki pozostają w estuariach i płytkich wodach przybrzeżnych, aż osiągną około 900 gramów. Od tej wielkości nie żywią się padliną, lecz przyczepiają się również do zdrowych ryb. Sporadycznie przyczepiają się do osób pływających, nie powodując poważnych obrażeń.
Występowanie: Egipt, Algieria, Morze Barentsa, Wyspy Brytyjskie, Wody europejskie, Wyspy Owcze, Floryda, Zatoka Meksykańska, Islandia, Wyspa Man, Kanada, wschodni Pacyfik, Madera, Maroko, Meksyk (wschodni Pacyfik), Afryka Północna, Atlantyk Północny, Atlantyk Wschodni, Portugalia, Rosja, Skandynawia, USA, Atlantyk Zachodni