Górna część ciała jest niebieska, a spód srebrzystobiały. Jeden brązowy pas biegnie od karku przez oko do podbródka; drugi rozciąga się od nasad czwartego i piątego kolca płetwy grzbietowej do miejsca tuż poniżej płetwy piersiowej. Kolce są mocne, ostre i jadowite, z gruczołami jadowymi w przednio-bocznych bruzdach. Policzki pokrywają mocne łuski. Środkowa część okolicy piersiowej jest całkowicie pokryta łuskami, choć wzdłuż grzbietów brzusznych może brakować niektórych łusek.
Zamieszkuje laguny bogate w koralowce i rafy zewnętrzne. Młode osobniki tworzą ławice, a pary zaczynają się formować przy długości 7 cm, nadal pozostając w luźnych ławicach. Od długości 20 cm poszczególne pary żerują na glonach porastających dno w głębokich lagunach lub wzdłuż stromych ścian raf. Dorosłe osobniki w morzu widuje się niemal wyłącznie w parach. Jest blisko spokrewniony z Siganus virgatus i najwyraźniej sporadycznie krzyżuje się z nim w regionie indomalajskim.
Siganusy na ogół mogą być trudne do łączenia w pary w akwariach, gdzie szybko może dochodzić do walk, być może z powodu niedoboru pokarmu lub konkurencji. Poza tym Siganus doliatus jest łatwy w utrzymaniu i potrzebuje dużej ilości pokarmu roślinnego.
Występowanie: Australia, Fidżi, Wielka Rafa Koralowa, Indonezja, Jawa, Kambodża, Mikronezja, Nowa Kaledonia, Palau, Papua-Nowa Gwinea, Raja Ampat, Wyspy Salomona, Tonga, Vanuatu, Wietnam, Pacyfik Zachodni
Ryba ta ma kolce wstrzykujące jad na jednym lub kilku promieniach płetw. Jad może wywoływać skutki od nudności po śmierć. Łapanie tej ryby lub manipulowanie nią w akwarium wymaga zachowania najwyższej ostrożności.
Zranienia spowodowane przez ryby z rodziny siganowatych są bardzo bolesne, ale nie śmiertelne. Uważa się je za jedynie lekko jadowite. Przed nabyciem takiej ryby należy sprawdzić jej status prawny w świetle przepisów dotyczących zwierząt niebezpiecznych obowiązujących w danym niemieckim kraju związkowym.