Siganus luridus tworzy niewielkie ławice blisko dna w bardzo płytkiej wodzie, preferując twarde podłoże ze zbitego piasku z kamieniami lub szczątkami koralowców. Obserwowano również samotne dorosłe osobniki oraz grupy trzech lub czterech dorosłych osobników. Gatunek dotarł do Morza Śródziemnego przez Kanał Sueski.
Żywi się szeroką gamą glonów porastających dno. W obliczu potencjalnych drapieżników może gwałtownie się zatrzymać i rozłożyć płetwy grzbietową, odbytową i brzuszne, prezentując otaczający go zestaw jadowitych kolców.
Larwy pozostają blisko powierzchni i zaczynają żerować na fitoplanktonie i zooplanktonie trzy dni po wykluciu. Gatunek jest żywicielem licznych pasożytów zewnętrznych.
Występowanie: Morze Adriatyckie (Morze Śródziemne), Morze Egejskie (Morze Śródziemne), Egipt, Albania, Algieria, Bahrajn, Dżibuti, Erytrea, Wody europejskie, Zatoka Omańska / Oman, Grecja, Iran, Izrael, Włochy, Jemen, Jordania, Katar, Kenia, Komory, Chorwacja, Kuwejt, Reunion, Morze Lewantyńskie (Morze Śródziemne), Liban, Libia, Madagaskar, Mauritius, Morze Śródziemne, Mozambik, Atlantyk Północny, Afryka Wschodnia, Morze Czerwone, Arabia Saudyjska, Seszele, Somalia, Republika Południowej Afryki, Sudan, Syria, Tanzania, Tunezja, Turcja, Zjednoczone Emiraty Arabskie, Zachodni Ocean Indyjski
Ryba ta ma kolce wstrzykujące jad na jednym lub kilku promieniach płetw. Jad może wywoływać skutki od nudności po śmierć. Łapanie tej ryby lub manipulowanie nią w akwarium wymaga zachowania najwyższej ostrożności.
Zranienia spowodowane przez ryby z rodziny siganowatych są bardzo bolesne, ale nie śmiertelne. Uważa się je za jedynie lekko jadowite. Przed nabyciem takiej ryby należy sprawdzić jej status prawny w świetle przepisów dotyczących zwierząt niebezpiecznych obowiązujących w danym niemieckim kraju związkowym.