Soleichthys heterorhinos ma wydłużone ciało przecięte licznymi pasami o ciemnych brzegach, blisko osadzone oczy oraz czarny pas na tylnych częściach płetw grzbietowej i odbytowej oraz na płetwie ogonowej. Jej rurkowate nozdrze jest dłuższe niż oczy.
Rodzaj ten charakteryzuje się bardzo długim, rurkowatym przednim nozdrzem oraz asymetrycznymi płetwami piersiowymi, których górne promienie łączą się z błoną pokrywy skrzelowej. Cienka błona łączy płetwę ogonową z promieniami płetw grzbietowej i odbytowej tylko u jej nasady.
Ta sola zamieszkuje płytkie, osłonięte obszary piaszczyste w lagunach i na rafach. Zagrzebuje się, pozostawiając odsłonięte jedynie oko i rurkowate nozdrze. Zaniepokojona porusza się niezwykle szybko i trudno ją odnaleźć, gdy ponownie osiądzie. Jest bardziej aktywna nocą i naśladuje płazińce poprzez falujące ruchy podczas pływania.
Wykazuje biofluorescencję, emitując czerwone światło po oświetleniu światłem niebieskim lub ultrafioletowym, przez co wygląda inaczej niż w świetle białym. Może to wspomagać komunikację wewnątrzgatunkową i kamuflaż.
Występowanie: Egipt, Samoa Amerykańskie, Andamany i Nikobary, Australia, Bali, Brunei Darussalam, Bunaken, Chiny, Fidżi, Zatoka Akaba, Guam, Indie, Ocean Indyjski, Indonezja, Indo-Pacyfik, Izrael, Japonia, Jordania, Kambodża, Wyspa Kokosowa (Kostaryka), Korea, Malezja, Malediwy, Wyspy Marshalla, Mikronezja, Mjanma (dawniej Birma), Nowa Kaledonia, Nowa Południowa Walia (Australia Wschodnia), Palau, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Wyspy Paracelskie, Filipiny, Raja Ampat, Morze Czerwone, Riukiu, Wyspy Salomona, Samoa, Arabia Saudyjska, Singapur, Wyspy Spratly, Celebes, Sumatra, Tajwan, Tajlandia, Timor Wschodni (Timor Wschodni), Tonga, Vanuatu, Wietnam, Wallis i Futuna, Wyspa Bożego Narodzenia