Podaje się, że ta ryba rozdymkowata osiąga 30 cm w optymalnych warunkach, chociaż większość osobników zmierzonych w zatoce Chesapeake na atlantyckim wybrzeżu Maryland i Wirginii miała zaledwie 12–18 cm długości. Odnotowano preferowaną temperaturę wody wynoszącą około 10°C, ale wymagania temperaturowe zmieniają się wraz z etapem życia. Larwy i osobniki młodociane potrzebują do rozwoju 16–26°C, podczas gdy dorosłe tolerują temperatury od 10,0 do 34,1°C. W północnych częściach zasięgu chłodniejsza woda skłania tę rybę do przemieszczania się do głębszych wód z dala od brzegu, gdzie przechodzi w stan spoczynku, opierając spód ciała na dnie morskim.
Zamieszkuje osłonięte wody przybrzeżne, w tym zatoki, laguny, okolice pomostów i estuaria, a także bagienne baseny pływowe, równiny pływowe i łąki trawy morskiej, wyraźnie preferując piaszczyste dno. W obrębie swojego zasięgu pokojowo współistnieje z Sphoeroides nephelus. Sphoeroides maculatus żywi się oportunistycznie dostępnymi bezkręgowcami, w tym skorupiakami i małżami, a sporadycznie także mniejszymi rybami. Ryby rozdymkowate na ogół nadymają się w sytuacji zagrożenia ze strony drapieżników lub ludzi; jest to oznaka skrajnego stresu.
Występowanie: Floryda, Kanada, wschodni Pacyfik, Meksyk (wschodni Pacyfik), Nowa Fundlandia, USA
Ryby rozdymkowate mogą wytwarzać toksyny, takie jak tetrodotoksyna i saksytoksyna, które mogą gromadzić się w ich skórze, gonadach i wątrobie. Ich toksyczność różni się w zależności od gatunku, obszaru geograficznego i pory roku. Ich spożycie może spowodować śmiertelne zatrucie. Tetrodotoksyna, obecna w fugu, jest 1000 razy bardziej toksyczna niż cyjanek i może powodować śmierć wskutek porażenia mięśni oddechowych.