Synchiropus picturatus
Gatunek ten żyje na piaszczystym dnie płytkich, osłoniętych raf oraz wśród gruzu pod żywymi koralowcami, żywiąc się małymi bezkręgowcami dennymi. Najlepiej utrzymywać go w akwarium, które dojrzewało przez kilka miesięcy i w którym na skałach oraz w podłożu występuje obfita mikrofauna. Ryby z rodziny lirowatych na ogół wymagają ciągłego pobierania pokarmu, co sprawia, że zaspokojenie ich potrzeb pokarmowych w niewoli jest wymagające.
Należy zapewnić liczne kryjówki. Dwa samce nie mogą przebywać w jednym akwarium, ponieważ będą walczyć na śmierć. Samce można rozpoznać po wydłużonym kolcu płetwy grzbietowej. Parę można z powodzeniem utrzymywać razem i jest to zalecane, gdy akwarium jest dostatecznie duże.
Łączenie ryb z rodziny lirowatych może prowadzić do walk terytorialnych; podane przykłady obejmują Synchiropus picturatus i Synchiropus sycorax. Utrzymywanie Synchiropus splendidus z Synchiropus picturatus zwykle kończy się źle. Według doświadczeń jednego akwarysty Synchiropus splendidus stał się dominujący i uporczywie nękał Synchiropus picturatus.
Występowanie: Australia, Bali, Indonezja, Małe Wyspy Sundajskie, Malezja, Papua, Papua-Nowa Gwinea, Filipiny, Tajwan
Początkowo ryby te mogą długo zwlekać z pobraniem pokarmu, uważnie go oglądając, zanim go zaakceptują. Gdy już się zadomowią, chętnie jedzą podawany pokarm mrożony. Zachowania pokarmowe różnią się między osobnikami odłowionymi w naturze a pochodzącymi z hodowli. W przypadku ryb z hodowli również ich rozmiar w momencie zakupu wpływa na to, jaki pokarm jest odpowiedni.
Objętość akwarium ma mniejsze znaczenie niż odpowiednia ilość właściwego pokarmu, ponieważ ryba ta musi żerować nieustannie. W akwarium funkcjonującym od 6–12 miesięcy, z dobrze rozwiniętą mikrofauną, może przeżyć bez dokarmiania, zjadając drobne zwierzęta żyjące w podłożu i na skałach. Odpowiednia powierzchnia dna jest niezbędna do pomyślnego utrzymania tej ryby.
Znaczenie ma również konkurencja o ograniczone zasoby żywego pokarmu na dnie, czy to ze strony igliczni, małych wargaczy, czy drugiej ryby trzymanej w parze. Początkowo pomocna może być niewielka hodowla widłonogów prowadzona w kilku pojemnikach. Hodowlę żywego pokarmu można zakończyć, gdy ryba przestawi się na pokarm mrożony.
Żywe widłonogi denne, Tigriopus californicus lub Tisbe biminiensis, można podawać jako pokarm uzupełniający, gdy tylko są dostępne. Nie ma gwarancji, że ryba ta przestawi się z pokarmu żywego na mrożony. Jeśli tak się nie stanie, do utrzymania jej przy życiu w akwarium konieczna jest rozbudowana hodowla żywego pokarmu.