Aplysia brasiliana to dość duży zając morski spotykany między innymi w Cieśninie Davisa pomiędzy Ziemią Baffina a Grenlandią. Zwykle napotyka się go w osłoniętych miejscach skalistych porośniętych glonami Spyridia. i Ulva. Jest obojnakiem jednoczesnym i wytwarza w swoim ciele substancję odstraszającą drapieżniki.
Zające morskie z rodzaju Aplysia zjadają morskie makroglony, głównie krasnorosty. Barwniki pozyskiwane z tego pokarmu nadają ich skórze czerwonobrązową barwę, a wydzielanemu atramentowi barwę fioletową.
Zające morskie ogólnie żywią się różnymi glonami, wodorostami i trawami morskimi, zeskrobując materiał roślinny tarką i pobierając wraz z nim mikroskopijne cząstki pokarmu. Niektóre gatunki gromadzą również toksynę Aplysiatoxin jako ochronę przed drapieżnikami. Toksyna ta jest wytwarzana przez sinice rosnące na niektórych trawach morskich i jest pobierana podczas żerowania.
Zające morskie ogólnie mogą być skutecznymi, stosunkowo mało wybiórczymi zjadaczami glonów po często trudnym okresie aklimatyzacji. Są niezwykle wrażliwe na zmiany zasolenia, dlatego zaleca się aklimatyzację kropelkową. Ich dieta może obejmować glony nitkowate, Wrangelia argus i glony śluzowate. Gdy ich pokarm glonowy się wyczerpie, mogą szybko umrzeć z głodu. Jako pokarm zastępczy można podawać blanszowaną sałatę, jednocześnie szukając dla nich innego odpowiedniego miejsca do życia.
Pompy cyrkulacyjne w akwarium wymagają osłon, aby zapobiec wciągnięciu i rozszarpaniu zajęcy morskich. Umierające zające morskie mogą uwalniać toksyny zdolne w krótkim czasie zabić wszystkie ryby i skorupiaki w akwarium.
Występowanie: Wyspa Wniebowstąpienia, Wyspa Świętej Heleny i Tristan da Cunha, Brazylia, Kostaryka, Floryda, Ghana, Zatoka Meksykańska, Kanada, zachodni Atlantyk, Wyspy Zielonego Przylądka, Karaiby, Labrador, Nowa Fundlandia, Atlantyk Północny, Wschodnie wybrzeże USA, Wenezuela, Atlantyk Zachodni